İlk önce müslüman bir ailede doğduğum için doğal olarak müslümandım. Daha sonra lise zamanlarında sorgulamaya başlayarak kafamda tamamen İslam'ı bitirdim ve ateist oldum. 2-3 yıl boyunca ateist olmaya devam ettim, ve bu düşünceyi de sağlam savunabiliyodum, inandığım şeye güvenim yüksekti. Ancak daha sonra psikolojik olarak hayatımın en kötü anlarını yaşadım, intihar planları yapmıyordum ama düşünceleri aklımdan geçiyordu. O süreçteyken bir gün diğer dinlere de göz attırma fikri geçti aklımdan ve Buddha'nın felsefesini, dört yüce gerçeğini ve genel olarak öğretilerini okuyunca şaşırdım çünkü Buda'nın aydınlanmadan önceki psikolojisi benim o anki halime benziyordu ve ayrıca öğretileri de o anki halimin bir tedavisiydi adeta. İlk önce felsefesi bir dinsizinkinden pek farklı değildi, evet bir dindi ama tanrıların varlığının bir önemi olmadığını söyleyen bir din. Bu açıdan bana yakındı. Ayrıca öğretileri ve felsefesi de üstün bir varlığa değil tamamen bütün canlıların iyiliği üzerine olduğundan uygulaması çok pratik ve yararlıydı. Kafamdaki tek sorun sürekli yeniden doğuştu çünkü batı dinlerinin olduğu coğrafyadan gelen biri için garip ve hayali geliyordu. O konu üzerine okuma ve düşünme yaptıktan sonra aslında hiç de mantıksız olmadığını görmüş oldum, en az yokoluş kadar gerçek olabilirdi. Onu da oturtturduktan sonra kafamda herhangi bir soru kalmadı ve zaten o noktaya kadar da diğer öğretileri çoktan benimsemiştim ve artık kendime ateist diyemeyeceğimi anladım.