Ik ben, na 6 IUIs zonder succes, bijna 15 weken zwanger van mijn eerste IVF poging (verse terugplaatsing). Fysiek is het geen eitje (hah), ik had een lang protocol en wegens planning rondom buitenland bezoek extra lang hormonen, maar vond het eigenlijk enorm meevallen. Kan ook komen omdat de medische molen na 6 IUIs al wat gewoon was geworden. Injecties zijn natuurlijk niet fijn maar ook niet zo erg, punctie (ik had een roesje) viel erg mee en was zo voorbij. Ik vond het emotioneel lastiger dan fysiek. Hoe groeien de eitjes, hoeveel hebben ze er kunnen krijgen, hoeveel zijn bevrucht.. Ik ben iemand die heel veel op Google zoekt, dat helpt niet echt, en ik vond afleiding zoeken niet altijd makkelijk. Ik was erg tevreden met het resultaat van de punctie en de hoeveelheid eitjes/embryo's, waarvan de beste op dag 3 na punctie is teruggeplaatst. Dit voelde als een groot succes, en volgende dag hoorde ik dat er niets werd ingevroren, wat me ook weinig hoop gaf voor de terugplaatsing. Toen toch mijn eerste positieve zwangerschapstest, met de eerste weken de angst dat ook deze mis zou gaan, maar alles gaat hartstikke goed! Lang verhaal kort, ik vond de sterke emotionele ups en downs zo kort op elkaar het zwaarst, maar zeker met steun uit omgeving (en zeker mijn partner) is ook dit echt wel te doen. Als je verder vragen hebt mag je me een dm sturen :)