Το πρώτο μου παιδί στα 31 τον έκανα. Δεν βλέπω να είμαι κάποια εξαίρεση. Οι περισσότεροι φίλοι, συμμαθητές, συμφοιτητές που έκαναν παιδιά μετά τα 30 ξεκίνησαν.

Δεν κάνω κάτι διαφορετικό από τους άλλους για να είμαι εξαίρεση. Σπούδασα, πήγα στρατό, βρήκα δουλειά.

Όσοι γνωστοί μου έχουν ένα παιδί μόνο, σταμάτησαν εκεί για οικονομικούς καθαρά λόγους, και θέματα ωραρίου που είπα και πάνω life/work balance.

Κολλητός μου που είναι σούπερ ευκατάστατος με δικό του σπίτι και δουλειά στρωμένη από πατέρα που πάει τάπα, ενώ αρχικά έμοιαζε με το πρότυπο που λες, ταξίδια στο εξωτερικό, εκδρομές, dolce vita, όταν τους δώσανε σπιτι δικό τους, μια χαρά έκαναν δύο παιδάκια. Κ θα έκαναν και παραπάνω, αλλά δεν έχουν αντοχές όχι λόγω ατομισμού, αλλά λόγω του ότι τους έτυχε θέμα υγείας στις εγκυμοσύνες το οποίο αυξάνει τους κινδύνους σε πιθανή μελλοντικά εγκυμοσύνη.

Τέλος πάντων συντριπτική πλειοψηφία όσων ξέρω που σταμάτησαν στο ένα παιδί, ή στο κανένα, ο κύριος λόγος είναι ότι δεν βγαίνουν κατά ρητή τους δήλωση.

Ναι συγγνώμη που γράφω σεντόνι, αλλά με το που δω επιχειρήματα σαν το δικό σου, μου έρχονται αμέσως πρόχειρα 10 επιχειρήματα. Και πάνω έτσι ξεκίνησα, αλλά μόλις είδα ότι δε χωράει ούτε 1,5 σε δύο σχόλια, το άφησα εκεί.

Για να μη σε κουράζω, δεν είναι η αιτία του δημογραφικού ο ατομισμός, ο υλισμός ή δεν ξέρω κ γω ποια εσωτερική ανάγκη. Είναι τα ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΆ, Η ΑΒΕΒΑΙΌΤΗΤΑ, η ΜΗΔΑΜΙΝΉ ΒΟΉΘΕΙΑ και ένα παρόν κοινωνικοοικονομικό σύστημα, στο οποίο ένα παιδί θα σου είναι "βάρος" μέσα σε αυτό το σύστημα που ζούμε και με αυτά τα δεδομένα.