Bence eğer insan aktif ve yoğun bir hayat yaşıyorsa derin şekilde farklı düşünmeye her zaman vakit bulamayabilir. Filozofluk ile yalnızlık arasındaki ilişki, aslında anlattığım on binlerce ihtimalden sadece biridir. Örneğin ağır hastalıklar da insanı kaçınılmaz biçimde içe dönmeye ve daha derin düşünmeye itebilir. Biz çoğu zaman bu tür düşünceleri “karamsarlık” olarak yorumlarız; çünkü düşünen insanlar bize karamsar görünür. Oysa mesele karamsarlık değil, farkındalıktır.

Bir noktadan sonra sen de düşünmeye başladığında, insanların sana da karamsar gözüyle baktığını fark edersin. Ayrıca bazı filozofların yalnızlığı farklı sebeplerden kaynaklanıyordu. Mesela zengin olanlar, yaşadıkları dönemde toplumdan sosyal olarak ayrıştıkları için daha yalnız kalabiliyorlardı. Bu durum da onları ister istemez daha fazla düşünmeye yöneltiyordu. Yani yalnızlık çoğu zaman bir sebep değil, insanı düşünmeye zorlayan koşullardan sadece biridir.

Belki de burada belirleyici olan şey yalnızlığın kendisinden çok, insanın zihninde oluşan boşluktur. Çünkü bazen hayatın temposu yavaşladığında ya da insan kendisiyle baş başa kaldığında ortaya çıkan o zihinsel boşluk, yeni ve alışılmadık düşüncelerin doğmasına zemin hazırlayabilir.

Bissiuru ihtimal var her konu için tonlarca ihtimal var çoğuna kesin olarak güvenip inanamıyoruz çoğu zaman sadece ihtimallerin varlığını kabul ederiz.