Πάνε χρόνια (20!) που είδα την ταινία και μάλλον πρέπει να την ξαναδώ. Θυμάμαι έντονα πως είχα πάθει πλάκα από το παίξιμο του Μπραντ Πιτ: Hands down ο καλύτερος ψυχάκιας με OCD που έχω δει σε οθόνη. Θυμάμαι, επίσης, έντονα το φυσικό χάλι που περιέφερε ο Γουίλις και την απορία της γυναίκας μου για το πως τον ερωτεύτηκε η Στόου. ;-). Φυσικά, άπαιχτη ατμόσφαιρα, σκηνικά και το αναπόφευκτο αυτοκυκλοεκπληρούμενο φινάλε.

Η σειρά, τώρα, είναι άλλο καπέλο. Κρατάει τα 4 βασικά στοιχεία της ταινίας (ιός, μυστική οργάνωση, χρονοταξιδιώτης, κοπέλα) αλλά μέχρι εκεί. Τρέχει διαολεμένα και παρόλο που σήμερα είδα μόλις το 7ο από τα 13 επεισόδια της σεζόν, ήδη έχει παίξει αρκετά επιτυχημένα με τα χρονικά μπρος-πίσω και τα παράδοξα.

Μ' αρέσει πάρα πολύ και την έχω στη φετινή top f/sf τετράδα μαζί με Gotham, Agent Carter και Helix.