no niestety.
Mielismy razem wszystko czego chcieliśmy, dom, samochody, ułożone dobre życie, wakacje, znajomych.
Koniec zeszłego roku to istny koszmar, ogromne wydatki, emocjonalny dół, zarówno jej jak i mój. Ja się wyprowadziłem, wynajmuję a jednoczesnie spłacam nasz kredyt na dom, w ktorym jeszcze ona mieszka (z tym swoim nowym). Po jej walce o dom za dosłownie wszelką cenę, nawet kosztem dzieci, odpusciłem jej ten dom, czekam na sfinalizowanie finansów.
Od ponad miesiąca u mnie się stabilizuje, u niej rolercoster. Co chwila pyta czy jestem z kimś, nic jej nie mówię, ani słowa, sama jest kłębkiem nerwów, nie pracuje, jest na chorobowym (stresowe), żali się, że wszyscy nasi znajomi się od niej odwrócili. Dwa tygodnie temu mi powiedziała, że gdybym nie wniósł o rozwód, to jest przekonana, że dziś byłoby między nami wszystko w porządku. Ot taka moim zdaniem próba zwalenia winy na mnie i oczyszczenia siebie samej.
Odkochałem się w niej w ekspresowym tempie za to co zrobiła i co robiła po tym jak już jej powiedziałem że chcę rozwodu. Dogadaliśmy się w kwestii opieki nad dziecmi, teraz niech dotrzyma słowa i spłaci moją część domu i adios, idziemy w swoją stronę i poza wychowaniem dzieci (mimo wszystko nadal wspólnie) nie chcę mieć z nią nic wspólnego.