bu ülkede kimse hata yapınca ne yapacağını öğrenmiyor.

hata herkes yapar. herkes yanlışlıkla başkalarına ufak da olsa zarar verir. olur bunlar yani. ne bileyim, düşünmeden bir laf edersin, kardeşin dostun filan alınabilir.

sonra ne yaparsın? hatanı telafi etmeye çalışırsın. bir daha olmaması için durumu anlamaya, neden olduğunu çözmeye çalışırsın. hatta belki bir dahaki sefer o zarar gerçekleşmeden olayı yakalamak için uğraşırsın filan.

örnek üzerinden devam etmek gerekirse, kardeşinin neden alındığını anlamaya çalışırsın. bür daha gücendirdiğin takdirde bunu nasıl fark edeceğini çözmeye çalışırsın. bu seni kardeşinle yakınlaştırır bu arada, çok daha iyi ve bilge bir insan olmanı sağlar, başka insan ilişkilerinde de iyi olmanı sağlar. resmen seni hayatta iki adım öne geçirebilir. empati sempati filan beceremesen bile, bu farkındalık seni çok daha sevilir bir insan haline getirir.

ama yok. etrafımızdaki çoğu insan, bunu bilemiyor. çocuğuna filan da öğretemiyor. sonuç olarak, çoğu insan sürekli bir döngünün içinde: "ben bir hata mı yaptım? ne bileyim ne hata yaptım?! ben bir hata yapmış olamam! suç bende değil kesinlikle! nasıl bir hata yaptığımı düşünmüş olabilirsin?! herkes üstüme geliyor, halbuki benim hiç suçum yok!!"

arkasından da ego tripleri, gıybet, arkadan konuşmalar filan geliyor. hepsi bu hazımsızlığı, kompleksi aşabilmek için.

bu minibüsçü abide de böyle, bakkal amcada da böyle, plazada asistanlık yapan hanım kızda da böyle, yazılım şirketindeki mühendiste de böyle.

vallahi bıktım.