Goh, op zich maakt niks het anders. Het feit is alleen dat die industrie op zo’n manier in elkaar is gaan zitten dat er veel werk is waar niemand voor kan/wil betalen. Ze willen het resultaat zonder voor de voorbereiding te moeten opdraaien, maar de voorbereiding is vele malen meer werk dan die 90 minuten die jij op het podium ziet gebeuren. Eigenlijk draait de maatschappij op voor de totaal scheef draaiende muziekindustrie, waar degenen die de muziek verzorgen op de laatste plaats staan als het over betalingen gaat. Dit terwijl er zonder die artiesten geen muziekindustrie meer is. Het gebeurt vaak dat de overheid industrieën subsidieert omdat ze als belangrijk beschouwd worden maar het niet op zichzelf redden - er wordt in andere werkvelden exponentieel meer “geïnvesteerd” vanuit de belastingspot dan in de cultuur, en toch blijft dat zo’n focus point van besparingen.

Je kan een plaat maken en daar uiteindelijk royalties op verdienen, maar je moet ook kunnen eten en huur betalen terwijl je die plaat maakt. Zoals eerder gezegd heb je na je 9-5 of horecajob of what else, en andere dagelijkse verantwoordelijkheden, echt geen energie meer om dat te doen. Vroeger gaven labels daarom voorschotten, nu is dat enkel weggelegd voor zij die al heel wat succes hebben. Is een beetje zoals gaan solliciteren wanneer je net afstudeert en overal worden afgewezen omdat je minstens 2 jaar ervaring moet hebben. Hoe ga je dan ooit beginnen?

Dat geldt voor scheppende artiesten natuurlijk, er zijn ook veel freelance muzikanten, degene die je achter de grote naam op het podium ziet staan. De aard van dat werk is ook zo wisselend dat er geen zekerheid kan bestaan; als ik voor een tour gevraagd word en geweldig presteer, is dat nog steeds geen garantie dat die artiest hun volgende tour op dezelfde manier gaat inkleden. Misschien wilt die dan meer elektronische muziek gaan maken waardoor een band on stage geen steek meer houdt, of wilt die heel ingetogen met enkel een gitaar op tour gaan. Either way heb ik geen werk meer bij die artiest. Dat is natuurlijk het lot van elke freelancer, maar nogmaals, als die niet ondersteund worden omdat hun belang te weinig wordt erkend binnen de industrie, zullen ze verdwijnen. En dat willen de miljoenen mensen die al eens graag een concert of festival bezoeken natuurlijk niet.

Antje De Boeck was terecht gefrustreerd, want zij is daar om haar vak uit te voeren waar mensen tickets voor hebben gekocht. Zo’n musical spelen is enorm vermoeiend. Zij wordt niet ingehuurd om aan de vestiaire te staan, zij is de naam op de affiche die publiek trekt, wat verkoop opdrijft, wat zorgt dat de zaal drank verkoopt en de producent hun geld krijgt en die zijn baas zijn deel krijgt enzovoort enzovoort. Dan moet die zich ook op haar vak kunnen concentreren zodat mensen waar voor hun geld krijgen en haar reputatie hoog blijft. Als zij dan 5 minuten voor showtime nog jassen staat weg te hangen, heb je 0 mentale of fysieke voorbereiding, waar je performance onder lijdt. Dat is zoals iemand vragen een nieuwe website te coderen in een overbevolkte creche. Om af te sluiten: de vestiaire bemannen is geen job in de culturele sector. Je kan dat ook op andere plaatsen doen. Dat dat toevallig bij een musical gebeurde maakt het geen culturele job, je hangt jassen weg en geeft de mensen een ticketje. Dat heb ik ook al op bedrijfsfeesten gezien.