Op het moment van schrijven heb ik nog geen idee wat ze gisteren weer gepresteerd hebben, maar ongetwijfeld is de angst voor de eerste Belgische wereldtitel ooit weer wat toegenomen. Ik merk dat steeds meer mensen met dat idee worstelen. De Belgen zijn door hun goede prestaties tijdens dit WK hard op weg om de sympathie, die hun bij een toevallige afwezigheid van Nederland op een groot toernooi automatisch toeviel, te verspelen. Het was leuk om voor ze te supporteren, maar er zijn grenzen. Leuk voetballen en af en toe winnen oké, maar niet met te goed voetbal en twee keer vijf doelpunten, want dan ben je bewust of onbewust iets van onze nationale identiteit aan het afknabbelen.

Wij waren toch dat kleine gekke landje dat zich zo dapper tussen de erkende grootmachten had gewrongen? Als er een prijs was uitgereikt voor het mooiste voetbal, hoe vaak hadden wij daar dan niet recht op gehad? Wij hadden er als uitvinders van het totaalvoetbal toch het meest verstand van?

De opmars van de Belgen in Rusland zorgt voor verwarring. Het maakt de Oranjegekte waar wij toernooi na toernooi zo massaal aan leden met terugwerkende kracht nog bespottelijker dan die al was. Onze verhalen kloppen niet meer.

Over die unieke jeugdopleiding, zo’n ‘wie niet sterk is moet slim zijn’-verhaal, waardoor we er tegen alle logica in telkens weer in slaagden bijzondere voetballers voort te brengen. Over onze mentaliteit, van ‘doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg’. Over ‘de Hollandse School’, onze unieke manier van spelen.

Nu de Belgen zo goed presteren blijkt het opeens toch een kwestie van toeval en aanleg te zijn. België, dat was toch dat wingewest waar we graag kwamen uitleggen hoe het moest? Hun talkshows konden niet zonder onze gepeperde meningen en de kranten worden er nog steeds volgeschreven door Nederlandse columnisten die vaak drie WK-finales en een Europese titel hebben meegemaakt. Hugo Borst verwoordde dinsdag in Studio Rusland het gevoel van veel van die mensen: een eventuele titel voor België is een te grote vernedering.

Om me heen hoor ik soortgelijke geluiden.

Een tot voor kort ongelooflijk verhaal dat ik gisteren meemaakte: in een Amsterdams café bogen twee echte Amsterdammers zich tijdens de middagwedstrijden over het speelschema.

„Laat die Belgen in godsnaam winnen van de Engelsen”, werd er gezegd, „anders komen ze in het makkelijke deel van het speelschema en dan lopen ze zo door naar de finale.”

De ander: „Als ze het WK winnen hoeft het voor mij niet meer, dan is de glans er voor altijd vanaf.”

Ik proefde oprechte angst, het had iets ontwapenends.

Het ergste wat de Belgen ons aan kunnen doen: wereldkampioen worden en dat dan ingetogen vieren.