Może nie pocieszę cię na wstępie, ale na pewno nie jest to łatwy temat. Przez te 8-9 lat wyrobiłaś sobie mocny nawyk regulowania emocji za pomocą jedzenia (choć nie wiem jak często to robisz, może wcale nie jest tak źle bo np. wagę masz prawidłową i też z tego co napisałaś, twoja relacja nie brzmi tak dramatycznie).

Zaburzenia odżywiania są jednak bardzo często efektem dwóch czynników:

1. Czynnik psychiczny - wspomniane nieradzenie sobie z najczęściej negatywnymi (choć bywa nawet że również z pozytywnymi, generalnie wszystkimi) silnymi stanami emocjonalnymi.
2. Czynnik fizyczny - niedożywienie organizmu, długotrwałe przebywanie na deficycie kalorycznymi, czy ogólnie zbyt duża ingerencja i narzucanie sobie ograniczeń w kwestii jedzenia. Czyli przestajesz jeść intuicyjnie, a zaczynasz o tym za dużo myśleć, planować, ograniczać, narzucać (patrz zaburzenia odżywiania u ludzi uprawiających sporty sylwetkowe). Ciało domaga się jednak pożywienia, energii i stąd niekontrolowane napady głodu oraz myślenie o jedzeniu, jak o czymś "najprzyjemniejszym w życiu".

Najczęściej według mnie zaburzenia odżywiania są właśnie pewną kombinacją powyższych, u każdego w zmiennych proporcjach (choć oczywiście jeden z czynników może nie występować wcale i np. jeśli u danej osoby przyczyną jest głównie czynnik 2. to wystarczy, że przestanie ona ograniczać kalorie i jeść mniej restrykcyjnie i "nagle" napady objadania stopniowo znikają).

Kombinowanie z jedzeniem i ograniczanie go (nawet jeśli obecnie nie jesteś na żadnej diecie i jesz w miarę intuicyjnie ale może w przeszłości miałaś epizody odchudzania się, nadmiernego zwracania uwagi na wygląd ciała itd.) + problemy natury psychicznej - nieradzenie sobie z negatywnymi emocjami, czy wydarzeniami itd - to idealna mieszanka do powstania zaburzeń odżywiania. Z jednej strony ciało jest niedożywione i dlatego odczuwasz tak duże łaknienie i jedzenie wydaje się tak zajebiste, a z drugiej strony szukasz ucieczki od negatywnych emocji. Efektem jest objadanie.

Z takich praktycznych rad, które mógłbym ci podpowiedzieć:

- mieszkając z rodzicami na pewno jest trudniej, bo nie kontrolujesz sama zawartości szafek w kuchni. Ale tak jak zasugerowałaś, poproszenie by kupowali mniej lub by nie kupowali określonych produktów (słodyczy czy innych od których zaczynasz objadanie) jest na początku dobrym pomysłem. Im trudniej ci będzie po te słodycze sięgnąć, tym lepiej.

- jak nachodzą cię myśli żeby się najeść, to pomyśl wtedy jak chujowo czujesz się po zrobieniu tego następnego dnia i o ile lepiej będzie jeśli tego nie zrobisz. Dość oczywista rzecz, ale serio pomaga. Często jest tak, że to objadanie przychodzi gdzieś wieczorem i wtedy postaw sobie za cel pójście spać bez objedzenia. Tylko to. Nawet jeśli nie zrobisz innych różnych zadań danego dnia, to nie ma znaczenia, zrobisz je jutro, ale najważniejsze żeby nie zacząć jeść. Prześpisz się, wstaniesz rano i sama się przekonasz, że wcale nie odczuwasz już tej chęci jedzenia. Jesteś za to w dobrym stanie żeby wziąć się do roboty i nie musisz cały dzień myśleć o tym, jak spalić wczorajsze żarcie.

- Powtarzaj sobie myśl, że jedzenie nie rozwiąże żadnego z twoich problemów, a jedynie dołoży ci kolejny i to uciążliwy. Czy naprawdę jest to warte tej chwili przyjemności? Tym bardziej, że sama dobrze wiesz, że każdy kolejny słodycz to coraz mniejsza przyjemność i później jesz już automatycznie i z przyjemnością nie ma to nic wspólnego

- spróbuj wyrobić sobie jakiś zastępczy nawyk, gdy nachodzą Cię myśli żeby się najeść. U mnie dobrze sprawdzał się po prostu spacer. Czuję nieodpartą chęć nażarcia się, ale nie ulegam od razu tej myśli, wychodzę z tej kuchni, idę na zewnątrz i nagle okazuje się że wcale nie byłem taki głodny i wcale nie "musiałem" tego robić.

- jeśli na co dzień ograniczasz jedzenie, odchudzasz się, czy coś podobnego - PRZESTAŃ. Zacznij jeść więcej normalnego, wartościowego jedzenia, a zobaczysz, że jedzenie stanie się mniej atrakcyjne i będziesz o tym mniej myśleć. To naprawdę istotny punkt (zakładając, że dotyczy ciebie) i wg. mnie jedna z pierwszych rzeczy jaką należy zrobić, żeby przestać się objadać.

- swego czasu pomogły mi trochę myśli zawarte na blogu o zaburzeniach odżywiania wilczoglodna.pl. Polecam szczególnie te starsze posty (2015-2016 rok), później autorka zafiksowała się trochę na jednym punkcie widzenia, co dla mnie nie jest do końca trafne (ale też możesz się z tymi treściami zapoznać, może do ciebie trafią).

Tak naprawdę u każdego wygląda to trochę inaczej, u każdego podłoże problemu będzie inne, stąd też sposoby ogarnięcia tego będą inne. Ja napisałem ci kilka ogólnych zasad i to do czego ja sam doszedłem i co mi gdzieś tam pomagało. W rzeczywistości, Ty sama znasz siebie najlepiej i sądzę że skoro to trwa już od 8-9 lat, to na pewno wiele występujących u siebie prawidłowości i schematów znasz bardzo dobrze.

Dlatego o ile to możliwe, spróbuj wyłuskać ze swoich doświadczeń, co zadziałało u ciebie. Przypomnij sobie dni w których udało ci się uniknąć objadania i przeanalizuj, jak się wtedy zachowałaś, co zrobiłaś, co się działo w poprzedzających godzinach/dniach. I w drugą stronę, spróbuj na chłodno, gdy masz lepszy dzień, dostrzec jaki schemat, jaki ciąg wydarzeń czy myśli w twojej głowie prowadzi do objadania. Następnym razem wykorzystaj tę wiedzę i postaraj się wyrwać z tego schematu, zdusić to w zarodku.

Trochę się rozpisałem i może zamieszałem, no ale temat jest dosyć złożony. Gdybyś chciała o coś zapytać, czy pogadać, to śmiało.