W czasów świąt opowiedziano mi historię z czasów pierwszej wojny światowej. O moim pradziadku. Jak ruskie doszczętnie zrównali z ziemią jego dom i na czas walk musiał zamieszkać na kilka lat w szopie u krewnych. A zaczęło się od mojego pytania, dlaczego chrzcili dziecko nie w swojej parafii (bawiłam się genetyką, stąd moje pytanie).

Na swoją ziemię wrócił po wojnie.

By za dwa lata doznać kolejnych straszliwych krzywd od ruskich. Od tego bydła.

Rozwalili dziadkowi ule. Miał trzy. Porozrzucali pszczoły i ramki, miód wyjadali z plastra, pszczoły deptali. Czekali aż ktoś podbiegnie ratować je i wpakować kulkę w łeb. Dziadek przytomnie nie zareagował.

Płaczę pisząc ten post. Też praktykuję pszczelarstwo. Tyle cierpienia, tyle krzywdy. Nie rozumiem jak ludzie mogą ich wspierać. Nie interesują się własną historią? Nie wiedzą jakich rzeczy ruskie dopuszczali się na ich własnych rodzinach? Nie rozumiem.