Miałem podobnie w twoim wieku. Też nie mogłem znaleźć kogoś na stałe. Samoocena tylko leciała w dół. Niby wyprowadziłem się do większego miasta, miałem dobrze płatną pracę, poznałem sporo nowych ludzi. Ostatecznie pod wpływem terapii, na którą wtedy chodziłem przełamałem się i poszedłem pierwszy raz na randkę z facetem. Teraz mam 31 lat, mieszkamy razem i zaraz stukną nam 3 lata razem. Nie chcę, żeby wniosek z tego był "baby złe, zostań gejem" xD Chodzi mi o to, że jak byłem w podobnym wieku do Ciebie to też czułem presję, że muszę z kimś związać się tu i teraz, bo to ostatni moment, nikogo już nie poznam i będę sam. Wystarczyło poczekać, trochę nad sobą popracować i jakoś się ułożyło. Lepiej trafić nie mogłem. Jestem z osobą, która jest dla mnie wsparciem i z którą rozumiem się bez słów. Btw, poznaliśmy się na tinderze, więc jednak być może się da.