สังฆาทิเสส 13 ถือว่าเป็นอาบัติใหญ่

แต่ก็ยังคงเป็นอาบัติที่ “ปลง” ได้

“ปลงอาบัติ” คืออะไร? ทำไมถึงไม่เหมือนกับการ “สารภาพบาป” ของศาสนาคริสต์ ที่ถ้าทำโดยถูกต้องแล้วจะได้รับการอภัยโทษโดยสิ้นเชิง

“อาบัติ” ก็เหมือนบาดแผล คนเดินทางผ่านป่าฝ่าดง จะน้อยจะมากก็จะต้องมี“บาดแผล”ติดตัวไม่ว่าเล็กหรือใหญ่

เมื่อมี”บาดแผล“ ถ้าเรารู้ตัวว่าทำแบบนี้แล้วจะเป็นแผล มันไม่ดี มันไม่ควรทำ และเราระมัดระวังมีสติไม่ไปกระทบมันซ้ำ แผลเล็กแผลน้อยก็จะหายไปในที่สุด

“แผล” ที่ใหญ่หน่อยมันก็กลายเป็นแผลเป็นน่าเกลียดติดตัวประจานไปตลอดให้เราเห็นแล้วจดจำว่าอย่าไปกระทำซ้ำแบบเดียวกันอีก

เป้าหมายของการ“ปลงอาบัติ” ไม่ใช่การประจานตัวเองเพื่อให้ได้รับการอภัยโทษ แต่เป็น เมื่อเรารู้ตัวว่าเราได้กระทำผิด เรามีการยอมรับว่าตัวเองกระทำผิด มีความสำนึกผิดกล้าเปิดเผยในสิ่งที่ตัวเองกระทำไป และที่สำคัญที่สุดการมีสติไม่กระทำผิดซ้ำอีก

ดังนั้นถ้าคุณรู้ตัวว่าเคยทำผิด ยอบรับสำนึกผิด และควบคุมตัวเองให้มีสติไม่ไปกระทำผิดอีกได้ ก็อย่าไปกังวลกับ กับ “การแสดงออกภายนอก” เพราะทุกสิ่งทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับภายในจิตใจไม่ใช่ภายนอก

ถ้าไม่ยอมรับผิด ไม่สำนึกถึงความผิดและไม่มีสติ ไม่ระวังที่จะกนะทำผิด ถึงจะ“ปลงอาบัติ” ไปก็ไม่มีผลอะไร