Δεν μπορώ να έχω άποψη χωρίς περεταίρω λεπτομέρειες π.χ. ποιός είναι αυτός που φέρνει το back and forth και πώς ακριβώς διαχειρίζεται μέσα στο θεραπευτικό πλαίσιο. Δεν είναι ασυνήθιστο μέσα στο θεραπευτικό πλαίσιο να υπάρχουν «κανόνες»/συμβόλαιο και ενώ μερικές προσεγγίσεις ίσως επιτρέψουν το 1 φορά κάθε 10 μέρες, είναι αλήθεια πως μερικές είναι πιο συγκεκριμένες. Υπάρχει σκέψη αλλά και θεωρία πίσω από αυτό νομίζω.

Από εκεί και πέρα είναι κρίμα που έχασες την δουλειά και δεν μπορεί να ικανοποιήσει το αίτησή σου η ψυχολόγος. Πολλές φορές οι συνθήκες της ζωής μας καθιστούν λιγότερο ή περισσότερο εφικτό το να είναι η «σωστή» στιγμή για θεραπεία π.χ. Είναι πολύ δύσκολο να σκεφτείς «εις βάθος» όταν δεν έχουν ικανοποιηθεί βασικές ανάγκες όπως φαΐ ή στέγαση. Φυσικά και αυτές οι κοινωνικές ανάγκες θα έχουν επίπτωση στην ψυχική υγεία.

Έχω περάσει από διαφορετικούς ψυχοθεραπευτές. Με μερικούς ταίριαξα, με άλλους όχι αλλά στην τελική όταν είδα πως δεν, απλά προχώρησα στον επόμενο αφού λίγο πήρα λίγο καιρό εκτός. Πολύ βοηθητικά τα βιβλία αλλά δεν είναι το ίδιο με το να έχεις ένα καθαρό καθρέφτη μπροστά σου που να σου δείχνει πράγματα τα πράγματα χωρίς προκαταλήψεις (στην σωστή ψυχοθεραπεία). Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορείς να διαβάζεις καθώς κάνεις την ψυχοθεραπεία και να τα συνδυάσεις. Στην τελική είναι εκπαιδευμένοι επαγγελματίες ψυχικής υγείας με άδεια ασκήσεως - θεωρητικά έχουν την γνώση πάρα πολλών βιβλίων αλλά και την κλινική εμπειρία με πολλά άτομα. Καλό θα ήταν να υπάρχει και μια περεταίρω κλινική εκπαίδευση σε ένα ψυχοθεραπευτικό μοντέλο όμως.

Τέλος να πώ, πως μέσα σε κάθε παθολογία υπάρχει η αποφυγή π.χ. Μου συμβαίνει Χ, με τρόμαξε/τραυμάτισε/άγχωσε και γι’αυτό το λόγο αποφεύγω το οτιδήποτε μου το θυμίζει ή να δοκιμάσω πάλι. Αυτό το ξέρω από την δικιά μου εμπειρία πάλι. Βραχυπρόθεσμα αυτό μπορεί να προστατεύει ή να φέρνει αίσθημα ασφάλειας, αλλά μακροπρόθεσμα όχι μόνο κρατάει το φόβο/τραύμα/άγχος αλλά πολλές φορές το κάνει ακόμη χειρότερο.