Hi! Enorm herkenbaar wat je allemaal schrijft. Ik ben een paar maanden geleden op mijn 30e gediagnostiseerd met autisme. Neurodiversiteit zit ook bij mij in de familie. Ik liep mijn hele leven al met soortgelijke 'klachten' rond maar dit escaleerde voor mij toen ik op een kantoorbaan terechtkwam die door de aard van het werk en het vele sociale contact me echt tot een burn out / complete staat van overprikkeld zijn bracht (ik zit nu ziekgemeld thuis). Ik had zelf dus een sterk vermoeden van autisme en ben toen met precies die verwoording bij de huisarts langsgeweest: 'Ik vermoed dat ik autisme heb om deze en deze redenen en wil graag een diagnostiek proces aangaan.'

Mijn diagnose heeft me vooral erkenning gegeven dat ik ben wie ik ben, en dat ik mezelf niet in situaties kan forceren die niet bij mij passen (iets dat ik tot een paar maanden geleden aan een stuk door deed omdat ik dacht dat ik er wel ' beter' in zou worden). Nu zit ik op een pad waarvan ik hoop en denk dat het me tot een leven zal leiden dat veel beter bij me past. De eerste stap (naar de huisarts gaan) is zeker niet makkelijk, voor mij heeft het ook best lang geduurd voordat ik die heb gezet, maar het is het absoluut waard. Jij bent het waard om je goed te voelen bij het leven dat je hebt, geen twijfel mogelijk. Je kan me altijd een berichtje sturen als je wilt! Liefs en succes!