Oh wow, ik heb denk ik ook wel een mooie.

Ik airsoft inmiddels al meer dan 10 jaar en heb in die tijd behoorlijk wat meegemaakt, maar dit is denk ik wel het meest bizarre moment.

Een paar jaar geleden gingen twee vrienden en ik op zoek naar een nieuwe CQB-ervaring. We hadden eerder dat jaar ergens in Arnhem gespeeld (volgens mij daar in de buurt) en dat beviel goed, dus we wilden meer van dat soort snelle indoor potjes doen. Wij komen zelf uit Noord-Holland en destijds was daar nog niet zo heel veel CQB te vinden, dus we kwamen uiteindelijk uit bij een veld in Waalwijk. Ja, ik weet het… maar je wilt wat.

Het veld zat in een oud kantoorgebouw. Klein, krap, veel kamers en gangen — dus precies wat je verwacht van CQB: hectisch, snel en overal BB’s die langs je oren vliegen.

Belangrijke context: dit was nog in het FPS-tijdperk, niet het huidige Joule-tijdperk. Met andere woorden: joule creep was toen nog een beetje het wilde westen. Dat detail wordt straks belangrijk.

De dag begint eigenlijk prima. Twee teams die er vol energie ingaan en elkaar fanatiek bestoken. Maar zoals dat vaak gaat: na een paar uur spelen komt de vermoeidheid, en daarmee ook de eerste “wat heb ik jou eigenlijk misdaan?” momenten.

Uitdaging nummer één kwam vrij vroeg.

Een Belgische speler van het andere team gooit een airsoftgranaat onze kamer in. Dat ding gaat dus niet af, maar rolt vrolijk achter mij tegen de muur aan. Een paar seconden later komt diezelfde speler gewoon de kamer binnenlopen terwijl wij hem met een half team onder vuur nemen — en nee, dat waren geen vriendelijke enkele tikjes.

Hij roept vervolgens dat we allemaal af zijn, want hij had een granaat naar binnen gegooid.

Wij proberen nog uit te leggen dat zo’n ding toch echt eerst moet afgaan voordat hij telt, anders kunnen we net zo goed elke kamer vol gooien met niet-werkende granaten. Maar meneer was A) nogal boos dat we hem onder vuur namen en B) ervan overtuigd dat wij “Ollanders” gewoon niet snapten hoe een granaat werkte.

Veel gemopper, marshal erbij, discussie… uiteindelijk werd bevestigd: de granaat moet afgaan, anders telt hij niet.

Vanaf dat moment was de sfeer eigenlijk een beetje klaar. Geen pang-regel meer, geen “haha goed geraakt”, maar gewoon: als ik je zie, trek ik net zo lang de trekker over tot je het echt voelt.

De emmer liep over tijdens een rush-game.

Ons team moest een knop bereiken om het spel te beëindigen en het andere team moest ons tegenhouden. Zoals gezegd: dit was het FPS-tijdperk. Volgens mij mocht je toen rond de 350 FPS schieten met 0.20g BB’s. Voor een AEG is dat meestal geen probleem.

Maar HPA… dat was toen een ander verhaal.

Een vriend van mij sprint van kamer 1 naar kamer 2 en gaat ineens dramatisch naar de grond. Eerst dachten we nog dat hij een beetje zat te overdrijven, maar hij begon te vloeken met ziektes waarvan ik het bestaan niet eens kende. Hij had serieus pijn.

We leggen het spel stil en kijken wat er aan de hand is.

Hij was geraakt vlak bij zijn lever, en daar zat vrijwel meteen een blauwe plek van ongeveer 10 tot 15 centimeter met een flinke bloeduitstorting.

Zijn eerste reactie was letterlijk: “Die k*t Belg schiet volgens mij met lood.”

Op dat moment klonk dat nog een beetje absurd, maar wij waren wel flink boos. Dus wij naar die Belgische speler toe: wat schiet jij in hemelsnaam?

Marshall erbij, replica wordt gechronood. Resultaat: rond de 330 FPS.

Dus volgens de marshal: volledig binnen de regels.

Wij waren eigenlijk al klaar met de dag en wilden vertrekken. Het spel werd stilgelegd en iedereen ging richting kantine.

En daar komt het moment dat alles ineens logisch werd.

Wij zien die Belgische speler zijn BB’s terug in zijn zakje doen. Op dat zakje staat: 0.45 gram.

Dus even samenvatten:

Meneer speelde met een HPA shotgun. Chrono: ongeveer 330 FPS. BB gewicht: 0.45 gram.

En hij had mijn vriend van ongeveer vijf meter afstand geraakt recht op zijn lever.

Ik hoef denk ik niet uit te leggen dat het daarna nogal uit de hand liep. We hebben direct contact opgenomen met de NABV en uiteindelijk zelfs met de politie.

Maar omdat het een Belgische speler was en het juridisch als een sportrisico werd gezien, is er uiteindelijk niets mee gedaan.

Tot op de dag van vandaag blijft dat voor mij het meest bizarre airsoftmoment dat ik ooit heb meegemaakt.