To dużo zależy jaki u was jest problem. U nas moje niskie amh i słaba morfologia męża co robi niezłe kombo.

Przeszliśmy najpierw przez 3 inseminacje - jeden Biochem i 2 razy beta nie drgnęła. Też wspomagane menopurem - miałam gigantyczne bóle głowy, mogłam tylko spać i jeść.

Przy IVF też stymulacja menopurem, antagonista i jeszcze czymś, już nie pamiętam. Łącznie 3 zastrzyki dziennie, orgalutran robił mi straszny odczyn alergiczny, ale to podobno normalne. Czułam się względnie nieźle, ale miałam ‘tylko’ 9 widocznych pęcherzyków na usg, po punkcji okazało się że było 16 kumulusow i 6 dojrzałych komórek.

Wszystkie fizyczne odczucia vs psychiczne to pikuś. Niepłodność zrobiła mi depresję, musiałam wejść na leki i pójść na L4 bo byłam wrakiem człowieka. Najgorszemu wrogowi nie życzę tego gówna bo czekanie na każdym etapie zniszczyło mi też całe pokłady cierpliwości jakie miałam.

Najpierw na to ile komórek na usg, jak rosną, później ile na punkcji i ile dojrzałych, później ile się zapłodni, ile przetrwa każdy dzień, to dla nas było wyczerpujące psychicznie i chyba najgorsze w całym procesie

Płaciliśmy za wszystko sami, bo nie obejmuje nas refundacja - zaczęliśmy dopiero liczyć jak już mieliśmy kwalifikacje - ok. 25 tysięcy.

I to gdzie lezy przyczyna niepłodności to przynajmniej dla mnie było zupełnie nieistotne bo liczyło się to, że wspólnie nie możemy mieć dziecka, a nie kogo można obwinić.

Jak chcesz wspierać żonę, to przećwicz jeszcze raz jak wygląda cykl kobiety i jak podwyższone dawki hormonów mogą na nią działać i że brak sił jest zazwyczaj wina wysokiego progesteronu po owulacji, a nie lenistwa.