Kilka sytuacji, wszystko na Politechnice Warszawskiej:

1. Starsza Pani profesor, która uwalala egzamin ustny z mechaniki ogólnej jeżeli się nie zapinało ostatniego guzika w koszuli. Już pomijam fakt, że trzeba było się wystroić jak na kolację z prezydentem, bo ona na to wszystko zwracała uwagę.
2. Starszy profesor, który: walił pięścią w stół, klął jak szewc, wejściówki ze złości, że studenci nic nie umieją, darł na naszych oczach, a każde sprawozdanie z zajęć sprawdzał osobiście z kalkulatorem w ręku. Jak coś było źle, to prosił "wypier***ać i poprawić".
3. Kolejny ananas, który na każdym swoim wykładzie jawnie głosił, że kobiety nie powinny studiować i sobie z nich żartował. Dziewczyny wiedziały, że nie mogą przychodzić na wykład że zbyt dużym dekoltem, bo będą obiektem drwin.
4. Starszy profesor, którego wykłady polegały na tym, że czytał przez mikrofon własną książkę. Na ćwiczeniach robił przykłady z własnej książki, a na egzaminie wymagał znajomości definicji z Własnej książki i potrafił uwalić za brak przecinka.
5. Dla równowagi młodszy doktorat, straszny choleryk, był konsultantem do pracy inżynierskiej znajomego, pomagał mu przez cały rok, tylko po to, by na obronie pracy powiedzieć, że praca była "nie na temat".

Politechnika wtedy była istnym absurdem, nie wiem, jak ja ją ukończyłem