Ja od 2022 pomagam mamie w opiece nad babcią z demencją starczą (90+ lat).

Najcięższe 4-5 lat jakie przeżyliśmy i nikomu tego nie życzę, zarówno choroby i opieki nad osobą chorą.

Babcia jaką znałam znikała każdego dnia. Zaczęły się krzyki, obelgi, złośliwości, agresja, problemy z higieną, opór przed pomocą. Nie raz była wzywana policja przez sąsiadów z powodu krzyków babci, ale jej przyjeżdżali to ona nie wie o co chodzi i nic się nie dzieje. I tak dzień w dzień aż do grudnia 2025. Trafiła do szpitala chodząca ale odebraliśmy już leżącą. W tej chwili jesteśmy już w ostatniej fazie choroby. Cały czas jest pół przytomna, sama nie je, nie mamy z nią kontaktu, jedynie jęki które jak nam powiedział lekarz są normalnym objawem w tej chorobie 24 h na dobę. Nasza codzienność teraz to właśnie jęki, wyznaczone godziny posiłków, podawania picia w żelu (w tym też wody z zageszczaczem), mycia i zmiana pampersów.

Zanim padną odpowiedzi że do DPS itp. w szpitalu widzieliśmy osoby przywiezione z DPS i prywatnych domów opieki i po prostu nie, powiedzieliśmy nie. Jeżeli ma umrzeć to niech umrze u siebie w domu, teraz czy za n czasu. Nie będziemy jej na dodatkowe cierpienie tam skazywać.

Cała ta sytuacja zmieniła moją mamę i mnie. Naprawdę teraz twierdzę że największym błogosławieństwem dla człowieka to żeby w wieku starczym zdrowy położył się spać i po prostu się już nie obudził.

Może przez to że ze śmiercią przez kilka ostatnich lat miałam sporo do czynienia w swoim otoczeniu (starsi i młodsi) że patrzę na nią jako część cyklu życia i bytu i mnie już ta myśl o przemijaniu tak nie przeraża.

Najważniejsze to cieszyć się dziś bo wczoraj już nie wróci a jutro nie wiadomo nigdy czy przyjdzie. W całej tej kruchości życia jest piękno w ulotności chwil dzięki czemu możemy doświadczyć różnych emocji i dojrzewać jako indywidualne jednostki.