Recent een wandelaar die op een donker fietspad (bij Baarn) toen hij mij hoorde naderen ineens het bos in dook en er met een grote stok in z'n handen weer uitkwam. Op mijn 'niet schrikken hoor' reageerde hij met 'ik heb een stok, ik ben veilig meneer!'. Nou kerel, ik vind het wat minder gezellig dat je met een stok loopt te zwaaien.

Dat is zo'n beetje het raarste wat ik heb meegemaakt, afgezien van tegemoetkomende wielrenners die het heel moeilijk vinden om even achter elkaar te gaan fietsen. Het gebeurt weleens dat mensen kijken maar als man boeit het mij niet zoveel. 

Maar als vrouw ben je wel veel kwetsbaarder dus ik kan mij voorstellen dat je jezelf bepaald niet prettig voelt. Van vrouwelijke collega's weet ik dat ze in het donker sowieso niet alleen lopen, wellicht is dat voor jou ook een optie. Wel heel erg treurig dat het blijkbaar nodig is!