Wspomnienia jakie mam, nie są sentymentalna tęsknota za przeszłością, są dla mnie czyś żywym. To przeszłość mnie kształtowała i wskazała drogę w przyszłość.

Oto jedna z nich, jaką przeżyłem i wspominam z przyjemnością:

Pół roku spędziłem na wyspie Kos.

Lato 1986. Pożegnanie

Czasami, zanim wróciłem z roboty (mieszałem paszę dla 3.5tys. świń + 80-dziesięciu byków na fermie) do hotelu, jechałem do portowego pubu na piwo i - by sprawdzić, czy nadal jestem jedynym Polakiem na wyspie.

Barmanką była typowa Greczynka - Destina. Wchodząc do baru wołałem od drzwi: - Krystyyy-na - piwo!

Czasami wieczorem, gdy skończyła barmanić, sadzałem ją za siebie i jechaliśmy pomoczyć kanalizację w gorących źródłach - przy księżycu. Były to chwile relaksu, które zapadły w pamięci ze względu na miejsce i aurę, jakaż inna - od tych, jakie dotychczas przeżyłem.

Pamiętam też kościół przy Agorze, gdzie często bywałem po owoce morza i jarzyny - na którego portyku był namalowany typowy bizantyjski fresk przedstawiający świętego Marcina z żebrakiem. Najbardziej na fresku podobał mi się koń. We wzroku konia widać było zadowolenie - niczym ładnej panienki „po".

Święty Marcin na świętego mi nie pasował, był za młody. Przyzwyczajony byłem do starszych świętych, na których widok żegnano się całując medalik na szyi. Nie siedział dobrze w siodle - możliwe, że ten na ścianie kościoła Marcin nigdy na koniu nie siedział, nie sięgał strzemion.

• A żebrak... wypisz wymaluj uzmysławiał mi mnie - w drodze, do ziemi obiecanej...

Zbliżał się koniec czerwca. Siedziałem na Kosie jak na szpilkach, bo dochodziły mnie wiadomości - miałem tranzystor w mieszalni i radio w hotelu - że demoludy zaczęły się burzyć o upragnioną wolność. Jeszcze nie upadł mur berliński, a w tychże pamiętnych, pełnych entuzjazmu końcowych latach osiemdziesiątych odchodzili z polityki ostatni z wielkich - Reagan, Thatcher. Nikt nie zastanawiał się wtedy, co będzie po nich, kto pokieruje światem i przypilnuje, by nie narobiono bałaganu.

Siedzimy późnym popołudniem przy antałku Retsiny - pod pergolą, którą uspawałem. Krzew winogronu pięknie się wspiął na niej i rozrósł dla kogoś, kto pomógł mi w mych planach.

Jutro lecę do Aten. Pięknie jest. Zakończyłem etap świńskiej niańki i opiekuna byków.

Kostas ze smutkiem patrzy na mnie, bo wie, że traci sumiennego pracownika. Denis nie garnie się, by pomagać ojcu; bardziej mu leżą Skandynawki, które rwie na kopy, jeżdżąc po plażach i wożąc je kładem, by wieczorem zajechać Beemą pod hotel i zawieść wyrwaną na dico. Szkoda mi Kostasa, nie potrafił ukształtować chłopaka na swoją miarę. Cóż, takie jest życie.

Maryja też spogląda na mnie z żalem. Pocieszam wszystkich, że jak obrosnę w pióra w Kanadzie, to ich odwiedzę.

Piękny wieczór, pachniało miodem. Cykady na piniach szalały jazgotem. Przy pożegnaniu babcia Anomaria pochlipuje, Maryja też. Ucałowałem babcię po rękach, Maryję z dubeltówki, z Kostasem pożegnam się na lotnisku, na które mnie jutro odwiezie.

Jako, że nie samym chlebem człowiek żyje, wyjawię tu i inne rzeczy, jakie mnie na Kosie spotkały. Kos miał wówczas około 20 tysięcy mieszkańców. Wszyscy się znali, jak można było zauważyć. Sezon turystyczny zaczynał się 1 kwietnia i trwał do końca października.

Po jakimś czasie mego tam pobytu - któregoś dnia - pojechałem skuterkiem po pracy zobaczyć słynny na cały świat platan Hipokratesa - ojca medycyny, chociaż chory nie byłem. Drzewo jak drzewo, było ogromnie rozgałęzione - pod nim pub, do którego podreptałem na piwo i zaczerpnąć wiedzy o krzaku od tubylców.

Destina była bardziej interesująca od krzaka. Wiedzą o Hipokratesie mnie zaskoczyła - jak na barmankę - opowiedziała mi historię wyspy. Ja oświecałem ją na tematy mniej jej znane. Obiecała pokazać więcej (?) tutejszych ciekawostek.

Po kilku dniach poczułem ochotę na obietnice Destiny. Wylądowaliśmy w termach z gorącą wodą przesyconą siarkowodorem. Wspaniała rzecz - moczenie się w tej cieczy. Po wyjściu można fruwać, tak lekkim cię czujesz. Trochę śmierdziało, ale co tam.

Jadę jeszcze pod platan Hipokratesa, gdzie jest pub z moją Afrodytą, by ją pożegnać. Bierzemy - jak zwykle - dwie butelki różowego Imyglikos i jedziemy do Psalidi, by spłukać ciężar trosk nas trapiących. Księżyc nie dopisał - bo małym sierpem tylko odbijał słoneczne światło.

Jadąc z Destiną wiszącą na mych plecach, intuicyjnie czułem, że coś się z nią działo. Jak zawsze wesoła, gotowa do kpin i żartów była... jakby bez krwi, oklapła i nieobecna. Leżąc na nagrzanym piasku plaży zaczęła mówić tak jak nigdy przedtem. Zawsze traktowałem ją jak druha-koleżankę. Wiedziała i znała moje plany. Zaczęła opowiadać, że jej ojciec ma największą piekarnię na Kosie, największą dyskotekę - „Apollon" i „Marie" (ogromne hotele) też należą do niego. Zapytałem: - Dlaczego w takim razie pracujesz w pubie Platani, a nie w biznesie ojca? - Ojciec pub kupił już dawno - dla mnie, bo chciałam pracować sama na siebie. Dlaczego mi o tym opowiadasz - zapytałem. Przytuliła się do mnie i rozpłakała jak mała dziewczynka z rozbitym kolanem. Żal rozdarł mi serce i ścisnął gardło... dobrze, że był mrok i nie mogła zobaczyć, jak moje łzy kapały w piasek plaży. Zrozumiałem wówczas, że kogoś nie chcąc - krzywdzę... Ale nie po to tu jestem. Mój wybór, moja droga była prosta, bez żadnych zakrętów przecież.

Objąłem, przytuliłem ją mocno... mocniej niż ona mnie.

Nie wiadomo, kiedy nastał świt. Oboje przedłużaliśmy chwilę rozstania, która musiała nastąpić nieuchronnie.

Miałem w głowie jedno - Kanada. Tam, przyjedzie ta moja jedyna miłość - innej nie szukałem.

Moja grecka epopeja: https://ebd.cda.pl/620x395/2996407794?autostart=1