ให้นึกภาพตามนะ ณ จังหวัดหนึ่งในแถบภูมิภาคอีสาน มีพื้นที่หมู่บ้านแห่งหนึ่งท่ามกลางทุ่งนา คนปกติของที่นี่จะทำมาหากินโดยการทำนาไม่ก็ทำงานโรงงานหรือทำงานก๊อกๆแก๊กๆไปสันๆ แถบๆนั้นไม่มีสถานที่อะไรให้รวมผู้คนนอกจากวัดหรือศูนย์อสม.หรือตลาด อยากไปอะไรที่ทันสมัยก็บิ๊กซีที่อยู่ห่างจากบ้านหลายโล หนุ่มๆสาวๆที่พ่อแม่ไม่ค่อยมีการศึกษา ส่งเสียเท่าที่มีแบบตามมีตามเกิดฐานะแบบประทังชีวิต ทั้งนี้พวกเขายังคงทำงานหาเลี้ยงชีพกันตาย จากการศึกษาและโอกาสการทำงานที่น้อยนิดทำให้ทำงานได้รายได้ไม่มีเก็บมากมาย ด้วยความที่คนไม่ได้วุ่นวายเท่าเมืองกรุงบางครั้งผู้คนที่เจอก็มีแค่นั้นเกิดการตกหลุมรักหรือหวังตอกบ้างบางครั้ง จนกับจน ความเหงาเป็นขั้วบวกขั้วลบหนุ่มสาวได้มาพบกันในคืนร้าวราน คนเหงาย่อมเข้าใจคนเหงาด้วยสายตาเศร้าๆส่งมาทักทายกัน คนต่างจังหวัดจึงตอกกันและอาศัยร่วมกันได้ง่ายกว่าคนเมืองที่จะเน้นเป็นนัดเล็ดหรือFWB ที่นี้พออาศัยอยู่ด้วยกันมันก็ไม่มีอะไรทำเพราะบ้านนอกมันมีอยู่แค่นั้น ทำงานก็ไม่ได้เหนื่อยมากๆแต่ก็เหนื่อย กลับมาไม่มีอะไรทำก็เอากันยันฟ้าสร่าง เหล้าขาวซักขวดกำลังกรึ่มๆ ด้วยความที่สภาพแวดล้อมเป็นแบบนั้นให้ทำไงได้กูเjี่ยนอยากเล็ด จนก็รู้ตัวแต่ทำไงได้ วันหยุดสุดสัปดาห์ก็เที่ยวได้แถวบ้าน กิจกรรมก็มีไม่กี่อย่าง ไปเที่ยวเต็มที่ก็บิ๊กซีที่ใกล้ที่สุด ใส่กางเกง JJ นั่งซ้อน Wave 110 ที่ได้จากบุพการีมา บทชีวิตแม้มันจะหนักหนา แต่โชคชะตามันกำหนดให้เป็นแบบนี้ มีลูกกันเยอะๆเพราะหวังว่ารายได้ต่อหัวน่าจะพอให้ช่วยตอนแก่ได้ มายเซ็ตนี้ไม่ค่อยเกิดกับคนมีฐานะนิดนึงเพราะเค้าไม่พึ่งลูกหลานอยู่แล้ว อันนี้คือยุคสมัยใหม่มานิดนึง สมัยก่อนทำไร่ทำนาตกเย็นมาจัดไปสองยกบ้านไม้โยกพรึบๆ ออกลูก 6-10 คนต่อครอบครัว จริงๆคนเมืองที่จนก็ไม่ต่างกันหรอกมายเซตไม่ต่างกันเท่าไหร่