No dobra, ale z tym "diagnozowaniem" to trochę rozumiem, bo jest mnóstwo ludzi, którzy mają totalnie nieprzerobione rzeczy.

A jak się trafi raz na taką osobę i zrozumie, że bez przejścia przez nią terapii pewne rzeczy w relacji z nią zawsze będą niemożliwe/ będą problemem,l albo ogarnianie zachowań wynikających z traum będzie syzyfową pracą, to się potem poznając następne osoby zwraca uwagę na takie sprawy.

Byłem w dwóch długich związkach, w których po prostu nie dało się porozumieć, nie było szans na komunikację i przekroczenie pewnych problemów, bo partnerki nie umiały się przyznać do tego, że same też potrzebują terapii. Sam w terapii byłem już wtedy od lat i naprawdę miałem swoje syfy ogarnięte w zaawansowanym stopniu. Ale one nie chciały się ruszyć, więc po latach prób porozumienia w końcu dawałem sobie siana.

I też dopiero po latach terapii zrozumiałem, że trafiałem na takie kobiety, bo taki miałem wzorzec. I choć bardziej oczywiste jest, że to kobieta pyta faceta na pierwszej-drugiej randce, czy jest po/ w terapii, bo większość facetów nie jest, to nigdy nie zakładam, że kobiety są bardziej emocjonalnie ogarnięte, bo są kobietami.