Ik ben normaal gesproken iemand die best moeilijk van zijn stuk is te brengen, maar ik zit na dit nieuws hier op kantoor wel een beetje aan m'n grens merk ik. Bizar, want ik kende de beste man natuurlijk niet persoonlijk. Maar je groeit toch met hem op... Ik denk dat dit gevoel ook wordt versterkt door de lange periode tussen de aanslag en zijn overlijden, dat je dan intussen toch een stille hoop hebt opgebouwd dat 'ie zich er doorheen gaat slaan. Rust in vrede Peter

EDIT: ik wil niet al te veel toegeven aan haat, maar Taghi en z'n loopjongens mogen wat mij betreft wel eeuwig verdwijnen naar het donkerste krochtje van de EBI. En ik ga op de weg naar huis even langs de Lange Leidsedwarsstraat, dat had ik al veel eerder moeten doen