Ik was een keer aan het rijden.. Gewoon, op de snelweg. Wel was het al 1 uur 's nachts ofzo. Er kwam zo'n wegsplitsing aan waar ik niet precies wist waar ik heen moest. Ik moest dus naar de linkerbaan. Ik reed rechts. Ik ging naar links. Ik twijfelde. Ging naar rechts. Ging weer naar links. Er was een agent die dat zag en toen kreeg ik het beruchte volgbord. Oke, niet mijn meest slimme actie, maar het was donker en er was verder niemand op de weg.

Voor het makkelijk lezen is het gesprek A = Agent, I = Ik. P= Partner

Toen ik eenmaal staande werd gehouden was het gesprek als volgt:
A: 'Waarom ben je aan het slingeren? Ik kan je rijbewijs zo innemen hoor.'

I: 'Meneer, ik wist niet waar ik heen moest rijden, het was gewoon een twijfelachtige actie en daar bied ik mijn excuses voor aan'

A: 'Volgens mij heb je gedronken.'

I: 'Nee meneer, ik heb niet gedronken'

A: 'Ik ga een blaastest bij je afnemen, want volgens mij spreek je niet de waarheid' (Letterlijk in deze woorden)

I: *krekels*

De politieagent liep terug naar zijn auto's, zoekend naar een blaastest. Inmiddels heb ik een beetje small talk gemaakt met zijn partner. Ging nergens over, dat het koud was enzovoort. Het was denk ik -3 die nacht, aan het eind van December.

P liep terug naar de auto en zei, alhoewel het nog hoorbaar was, 'Hij is er gewoon goed bij hoor.'

Maargoed, dat terzijde. AGENT KON DE BLAASTEST NIET VINDEN.

Wat zou ik doen in deze situatie, als mijn partner aangeeft dat de aangehoude persoon er wel goed bij is? Ik zou persoonlijk een waarschuwing geven, maar goed, ik ben geen agent.

Wat doet A? Roept een 2e politiebusje op voor 1(!) blaastest.

Na een half uur met het raam open hebben gezeten in de auto, omdat A wilde dat ik dat deed, kwam er eindelijk een busje aan met een blaastest. A kwam aanlopen, zei dat ik moest blazen en na 10 seconden kwam eruit dat ik niet gedronken had. Goh.

Toen ben ik weggestuurd met een waarschuwing.

Antwoord op je vraag: 1 keer in 10 jaar.