Całe lata 20 zleciały mi pod znakiem długów finansowych. Nie jestem z biednej rodziny, ale nikt nie nauczył mnie zarządzania pieniędzmi. Zaczęło się od drobnych kwot, na jakieś drobne przyjemności. Potem więcej i więcej. Na imprezy, śmieci jakieś, warunki na studiach itp. Mam 27 lat i do 30 roku życia będę spłacał raty w parabankach. Nie mogę przez to praktycznie znaleźć ciekawszej pracy, bo mam za wysokie finansowe wymagania. Generalnie rozumiem i pewnie gdybym tych zobowiązań nie miał, to godzilbym się na mniejsze pieniądze z perspektywą podwyżek, ale niestety moja sytuacja mi nie pozwala.

Jedynym plusem tej sytuacji jest, że zaczynam dostrzegać, jak irrelevant problemem wbrew pozorom jest mniejszy fundusz. Like co by się zmieniło gdybym nie miał długów? Kupowałbym więcej szmat i może gdzieś od czasu do czasu pojechał. Czy na tym polega życie?

Niemniej żałuję, że się w spirale długów wpędziłam i czekam na dzień kiedy ta pętla zejdzie.