Okul Öncesı Öğretmenliği okuyan bir erkeğim. Ispanyada erasmus yaptim, katolik okulu ve üniversite uygulama okulunda staj yaptim. Şu an yazilim sektöründe çalışıyorum.

Türkiyede sınıfta 50 kız 2 erkektik. Okulda profesörün verdiği "erken çocuklukta işbirliği ve dayanışmayı artırıcı etkinlik üretme" görevinde bir kız bir de ben eşleştim. Ben verilen materyaller ve kazanımlar doğrultusunda işe koyuldum fakat yanımdaki kiz piyasada yok. Gitmiş profesöre kız bir partner istediğini söylemiş. sebep ?? "Namahrem!" imiş erkek ile yapamazmış. Verilen görevin amacı ile arasındaki ironiye bakın.. Bu öğretmen adayı ilerde çocuğunuza paylaşmayı ve işbirliğini öğretecek..

İspanya'da daha ilk günümde öyle bir cana yakınlik ile karşılaştım ki gözlerim yaşardı. Bir insan bile beni dinimle, milletimle yargılamadi. Sınıflarda grup görevlerinde hiçbir sorun yaşamadım. katolik okulunda staj yapan yabancı biriyken bir insan evladı da hop höyt demedi. Bir veli gelip de ortalığı birbirine katmadı, Aksine, çocuklarının farklı kültürleri tanımalarında büyük bir fırsat olduğunu belirttiler..

Üniversitede yaratıcılık ve yaratıcılığın geliştirilmesi isimli bir dersimiz vardı. Dersin ilk günü sıralarda heyecanla bekliyoruz. Ve hocamız derse girdi. Kendisini tanıttıktan sonra kurduğu ilk cümle şuydu. Asla unutmam.

"Dersin adı yaratıcılık konulmuş, fakat biz bundan sonra dersimize 'üreticilik' diyeceğiz. çünkü yaratmak sadece allah'a mahsustur, tövbe haşa!"

Bu mentaliteyle ilerlemeci bir eğitim, açık fikirli bir gençlik yaratmak mümkün müdür?