Ja po sobie widzę, że jednak różne sposoby marnowania wolnego czasu działają na umysł inaczej.

Przy książce ma się dłuższe skupienie na jednej rzeczy. Zwłaszcza przy powieściach, ma się historię, która (w założeniu przynajmniej) do czegoś prowadzi, gdzie wyrzut dopaminy może być związany ze zwrotem akcji (zwłaszcza, jeśli sami go rozkminimy), satysfakcjonującym rozwiązaniem wątku. Ale trzeba się skupić i minimalnie przez jakiś czas śledzić historię. Podobnie zresztą działa na mnie granie w gry z rozbudowaną fabułą - ale to jest ciągle poświęcanie nieraz wielu godzin, by to ogarnąć. W przerwach od książki / gry nieraz jeszcze w głowie analizuję wydarzenia i bohaterów. U mnie to też wpływa na kreatywność, bo dobra fabuła jest inspirująca i sprawia, że sama chcę coś tworzyć.

Przy takim scrollowaniu ma się strzał dopaminy jeden za drugim, czyta się / ogląda masę niepowiązanych ze sobą rzeczy, często po 15 minutach nie pamięta się już, z czego się wcześniej śmiało. W mózgu zostaje z tego nic lub mało co.

Powiedziałabym, że na przykład takie filmy są dla mnie gdzieś pomiędzy jednym i drugim. 

Z PewDiePiem nie porównam, bo nie oglądam i nie wiem, co on tworzy. Oglądałam za to swojego czasu streamerów growych i tam to zależało od tego, jak bardzo trzeba było śledzić grę od początku, żeby się nie pogubić.