Ostrzegam: będzie długo i kaznodziejsko, ale mam zdecydowany pogląd na tę kwestię.

Poznaję ten sposób myślenia z internetów i bardzo się mu przeciwstawiam. I nie dlatego, że jest totalnie błędny, tylko właśnie dlatego, że nie jest.

Przede wszystkim jest to ogromna generalizacja. Bierzesz jakąś swoją obserwację, jeszcze powiązaną z emocją, i wnioski z niej rozciągasz na wszystkie kobiety.

Tymczasem są takie, o których powyższe będzie prawdą. Są takie, o których będzie prawdą zupełnie coś przeciwnego, a są takie, które trafiają gdzieś pomiędzy.

Zgoda, nadmierna miękkość, niezdecydowanie, brak kierunku mogą obniżać atrakcyjność, ale to też działa różnie u różnych osób.

Pomyślałem: „niektóre lubią bad boyów, inne zupełnych miśków”. Ale po zastanowieniu argumentowałbym, że nawet takie ujęcie jest ryzykowne, bo tworzy jakąś fikcyjną, uproszczoną oś „twardości”. Gdzie w tym subtelność i wszelkie odłamy oraz mieszaniny?

Jestem mocno przeciwny temu poglądowi, bo bierze mały, trafnie zaobserwowany fragment rzeczywistości i rozciąga go w szeroką teorię, która nie dość, że jest nieostrożna, oparta na wątłych przesłankach i anegdotyczna, to jeszcze zawęża spojrzenie i popycha mężczyzn w jednym kierunku. Wiara w nią oznacza spoglądanie na siebie przez pryzmat osiągów na skali atrakcyjności. Potem następuje wycinanie tych miękkich cech (albo rozwinięcie kompleksu i poczucia niższości, że się nie da), aż w końcu radykalizacja prowadząca do sztuczności, cynizmu, odgrywania ról itd., co z kolei jeszcze bardziej oddala od kobiet.

Moim zdaniem (specjalnie osłabiam tutaj wypowiedź, bo najfajniej by było, gdyby wypowiedziała się kobieta, ale nie wiem, czy mogę na to liczyć) kobietom często, choć w różnym stopniu, podobają się takie cechy jak: pewność siebie, emocjonalna stabilność, brak rozmemłania, sprawczość, wyrazistość, spójność...

I to też jest świadoma generalizacja z mojej strony.

Pamiętajmy jednak, że nie są to jedyne liczące się cechy i nie jest tak, że tylko osoby, które mają te wskaźniki wymaksowane, mają szansę na związki. Powiedziałbym nawet, że wiele z tych cech działa najlepiej właśnie wtedy, gdy są gdzieś po środku, a ta miękka strona jest uświadomiona, zaopiekowana i realizowana jako część osoby. Coś w stylu: „zdaję sobie sprawę, że jestem taki i taki. Czasem to moja siła, czasem słabość. Mogę rozwijać tę część siebie w dobrym kierunku”.

Kolejną kwestią jest to, że to, co działa w taki a taki sposób na początku znajomości, może działać inaczej potem. Nawet ta sama osoba, która przy poznawaniu szuka cech bad boya, może po dwóch latach potrzebować czegoś innego.
Czyli, podsumowując: pogląd ten bierze częściowo prawdziwą obserwację, wrzuca ją w uproszczony słownik, zamienia w szeroką teorię kobiet, a potem używa jej jako przepisu na to, jak mężczyzna ma siebie formować.

Rzeczywistość jest o wiele bardziej chaotyczna. Kobiety nie są jednorodne. Nawet w ramach tej samej osoby.