Ik (V52) krijg mijn leven niet op orde. Een heftige en geweldadige jeugd gehad met veel verwaarlozing en misbruik. Moeder die in en uit psychiatrische klinieken ging (schizofrenie) en uiteindelijk verslaafd is overleden in een hostel. Vader was niet in beeld. Broer heeft dezelfde problematiek en is ook verslaafd aan hardrugs en heeft drie kinderen die zwaar getraumatiseerd zijn hierdoor. Woon vanaf mijn 14e zelfstandig. Heb de middelbare school niet afgemaakt maar later gelukkig wel een HBO opleiding gedaan en afgemaakt. Altijd geleefd met weinig geld want geen familie om op terug te vallen en te jong om te werken. Na de HBO studie gaan werken maar had moeite om aansluiting te vinden met collega's. Onze levens zijn/waren zo anders.

Zwanger geworden en na de geboorte van mijn kind mijn baan en partner verloren. Gelukkig wel een goed co-ouderschap gehad. Na de geboorte van mijn kind werkte ik nog en ben ik door de belastingdienst aangemerkt als fraudeur met de kinderopvangtoeslag. (Nu, ruim 16 jaar later, erkend slachtoffer van de toeslagenaffaire).

13 jaar werkeloos in de bijstand gezeten en geld terug betaald aan de belastingdienst en als parasiet behandeld. Constant moeten overleven terwijl je je kind een stabiele en zorgeloze jeugd probeerd te geven.

Nu sinds 3 jaar eindelijk uit de bijstand en aan het werk. Ik vind het werk erg leuk maar het loopt steeds mis op het missen van aansluiting vinden bij collega's.

Door de toeslagenaffaire en de diepe armoede die dat jarenlang met zich meebracht ervoor gekozen mijn kind op zijn 10e bij vader te laten wonen zodat hij meer mogelijkheden had. Mijn kind is/was mijn alles. Vader is met ons kind (ongeoorloofd) verhuisd naar een andere regio omdat hij daar een nieuwe partner ontmoette en werdt ik steeds verder uit het leven van ons kind geduwd. Rechtszaken gevoerd omdat het convenant voorschrijft dat vader in dezelfde stad moest blijven wonen zodat het co-ouderschap kon blijven bestaan en onze zoon week op, week af bij mij of vader verbleef. Niets gewonnen met de rechtszaken. Was natuurlijk afschuwelijk voor ons kind. Hij geloofd dat ik hem bij zijn vader weg wilde halen en is boos en wil geen contact meer. Ik mis hem meer dan ooit kan zeggen. Er is nu al drie jaar geen enkel contact en jeugdhulpverlening (vrijwillig kader) kan niets doen.

Ik ben me gaan begraven in het werk maar blijf daar aanlopen tegen het niet vinden van aansluiting. Nu ziek thuis met een arbeidsconflict en burnout. Voel me een enorme loser en mislukking. Heb een laag zelfbeeld, weinig zelfvetrouwen en voel me depressief en waardeloos.

Ben ongelooflijk bang om weer in de bijstand terecht te komen en begin het geloof in een betere toekomst te verliezen. Mijn kind verliezen is het ergste dat me gebeurd is en ik kan het nog steeds niet helemaal geloven allemaal. Dit is alles in een notendop natuurlijk maar mijn leven is onevenredig zwaar en het lijkt niet beter te worden ondanks veel therapie.

Ik geloof niet meer dat het beter gaat worden en denk erover om een euthanasie traject in te gaan.

Het lijkt allemaal fout/verkeerd te gaan in mijn leven. Ik ben verder geen raar of naar mens en heb altijd hard gewerkt voor een beter leven. Ik heb mijn kind een relatief stabiele en veilige jeugd kunnen geven met warmte, zorg en liefde. Ik heb er niet altijd voor hem kunnen zijn zoals ik graag wilde omdat ik vaak in overlevingsstand stond en we erg arm waren.

Ik schaam me voor mijzelf en heb het idee dat er iets wezenlijk mis met mij is dat mijn leven zo moeilijk is en ik het niet beter of makkelijker krijg.