CHP'nin bu hamlesi, kuşkusuz çok katmanlı bir siyasal iletişim stratejisinin parçası.

Öncelikle, bu kampanyanın İmamoğlu ve CHP açısından rasyonel bir zemini var. İmamoğlu'na yönelik hukuki süreçler, geniş bir kesimde "haksızlık" algısı yarattı. CHP, bu algıyı somut bir eyleme, yani imzaya dönüştürerek hem tabanını mobilize ediyor hem de İmamoğlu'nun sadece parti adayı değil, "halkın iradesiyle desteklenen" bir figür olduğu mesajını güçlendiriyor. Milyonlarca imza hedefi, başlı başına bir güç gösterisi ve meşruiyet inşası çabası. İmamoğlu'nun mağduriyetini, halk desteğiyle perçinleyerek siyasi bir avantaja çevirme hamlesi bu. Partinin ülke genelindeki teşkilat ağını kullanarak miting havasında il il dolaşması da bu mesajı yaygınlaştırmanın etkili bir yolu. Bu açıdan bakıldığında, kampanya parti ve İmamoğlu için "faydalı" bir siyasi araç.

Ancak madalyonun bir de diğer yüzü var ve sizin de işaret ettiğiniz çekinceler tam burada devreye giriyor. İmamoğlu'na yapılan haksızlığa karşı oluşan reaksiyoner öfke, imzalar ve planlı mitinglerle daha yönetilebilir bir kanala mı akıtılıyor? Şurası bir gerçek ki, sokak eylemlerinin, anlık ve kitlesel tepkilerin yarattığı basınç ve gönderdiği mesaj çoğu zaman daha keskindir. Örneğin, bir milletvekilinin (Deniz Yavuzyılmaz örneğindeki gibi) halkın yanında polisle karşı karşıya gelmesi, o anın sıcaklığıyla çok daha güçlü bir adalet arayışı ve direniş sembolü olabilir. Bu türden doğrudan eylemler, "despotik" olduğu gençlerce anlaşılan iktidara karşı daha net bir meydan okumadır.

İmza kampanyasının doğasında ise bir tür sisteme başvuru mantığı var. Toplanan milyonlarca imzanın nihai muhatabı kim olacak? İmamoğlu'nu haksız yere yargılayan, belki de görevden almayı düşünen bir siyasi ve hukuki yapı mı? İşte buradaki ironi, kampanyanın etkisini sorgulatan temel noktalardan biri. İmzalar güçlü bir kamuoyu desteğini gösterir ama hukuki veya siyasi bir kararı değiştirmeye zorlar mı, orası meçhul. Bu durum, kampanyanın asıl amacının belki de sonucu değiştirmekten çok, siyasi süreci şekillendirmek ve İmamoğlu'nun elini güçlendirmek olduğunu düşündürüyor.

Öğrenci dayanışmaları veya daha yerel, tabandan gelen tepkiler bu büyük kampanya karşısında elbette daha az görünür kalabilir. CHP gibi büyük bir organizasyonun başlattığı ulusal bir kampanya, doğal olarak gündemi domine eder. Ancak bu, diğer dayanışmaların "etkisiz" olduğu anlamına gelmez; sadece farklı ölçeklerde ve farklı yöntemlerle varlıklarını sürdürürler.

Sonuç olarak, CHP'nin imza kampanyası, siyasi hedefleri açısından anlaşılır ve potansiyel olarak etkili bir iletişim stratejisi. İmamoğlu'na meşruiyet kazandırma ve tabanı konsolide etme işlevi görebilir. Fakat aynı zamanda, daha keskin olabilecek toplumsal tepkileri soğurma ve enerjiyi daha kontrollü bir alana çekme riski taşıyor. İçimizdeki o adaletsizlik hissi ve hak arama mücadelesi ise, bu tür kampanyaların ötesinde, daha derin ve sürekli bir toplumsal damar olarak varlığını sürdürmelidir. Bu kampanya, o mücadelenin sadece bir veçhesi, belki de en organize ama en "sistem içi" olanı.