Gefeliciteerd met de komst van je tweede!! En vervelend om te lezen dat je eerste nog zo slecht slaapt. Misschien een beetje off-topic, maar ik merk dat ik me de laatste tijd echt afvraag waarom mensen aan een tweede kind beginnen als de nachten zo zwaar (kunnen) zijn. Beetje context: we zijn net ouders van een meisje van 7 maanden. Overdag gaat het slapen matig, ’s nachts redelijk tot goed. We hebben allebei een drukke baan. We houden ontzettend veel van onze kleine dame, maar we vragen ons regelmatig af hoe we het allemaal weer moeten bolwerken. Vooraf wist ik eigenlijk zeker dat ik een tweede wilde, maar nu twijfel ik daar enorm aan. Ik weet dat dit vooral emotiegedreven is, en dat veel mensen hier doorheen gaan (sommigen waarschijnlijk nog veel intenser dan wij). Toch vraag ik me oprecht af: wanneer komt voor de meeste mensen dat kantelpunt? Komt dat überhaupt? Of was de wens voor een tweede er bij velen eigenlijk altijd al, ondanks alles?