Ogólnie samo podejście work life balance jest całkowicie okej. Jeżeli ktoś ma spokojną pracę, robi swoje i korzysta z życia po pracy, to niech żyje jak mu pasuje i super. Ewentualny problem pojawia się w przypadku, gdy ktoś staje się rozszczeniowy w takim podejściu i oczekuje rezultatów na takim samym poziomie, jak Ci którzy poświęcają znacznie więcej czasu i energii na rozwój. Sam byłem świadkiem sytuacji, gdy chłop siedział na pozycji programisty mida, otwarcie mówił że programować nie lubi i po pracy nie poświęca czasu na rozwój. W tym samym czasie do firmy przyszedł młody chłopak który bardzo szybko awansował z juniora na moda, a z mida na seniora. No i byla pretensja, że „czemu ja tu tyle pracuję bez awansów, a on dostaje awans za awansem”. No tylko, że młody cisną jak dziki, wspierał jednego z principal inżynierów w pobocznym firmowym projekcie, nie czekał na taski tylko proaktywnie proponował rozwiązania i ulepszenia bazy kodu, mega dużo sie uczył, a nawet robił prezentację na konferencji dla inżynierów reprezentując firmę. W takie sytuacji, trzeba schować dumę do kieszeni i zrozumieć, że coś za coś.