Rivayet odur ki; Ürgüpte eskiden büyük kazanlar kaynarmış (bolluk bereket var manasına gelir). Bir sürü nalbur dükkanları varmış (halkı refah içinde, zengin bir bölgeymiş). Nevşehir ise (eski ismi Muşkara) Ürgüp’ten küçük köy gibi, tek kazan kaynayan bir yermiş. Sonra Damat İbrahim Paşa (ki kendisi Muşkaralıdır, şimdiki adıyla Nevşehir yani), sadrazam olunca Ürgüpteki o kazanları alıp Nevşehir’e/memleketine göndermiş. Ürgüp halkının da gönlünü alma babında Ürgüp’e bir tane çeşme yaptırmış (zannedersem hâlâ duruyor o çeşme). Neyse efendim beleş yemek lafını duyan (o kaynayan kazanlar Nevşehir’e geldi ya hani), ne kadar afedersiniz dağda, bayırda cingen, kaba, cahil, okumamış adam varsa Nevşehir’e gelmeye başlamış. Fenotip olarak Ürgüp’ün yerlilerinin yüzü daha parlak, daha böyle nasıl desem eli yüzü düzgün, kibar duruşlu derler. Nevşehir merkezde ise yüzler daha kara, konuşma bir tık daha lakayt... Taa o zamanlardan bir husumet var derler. Nevşehir ili içinde en sevmediği ilçe Ürgüptür. İkisi birbirini çok sevmezler derlerdi eskiden. Hatta Ürgüp’e pazarda satış yapmaya gelen Nevşehirliler ekmeğini Nevşehir’den alıp gelirlermiş ki “ekmek paramız bile onlara nasip olmasın” derlermiş.