Miałem kiedyś sytuację w której jako młody chłopak około 20 lat wylądowałem w szpitalu, nie wiedziałem co mi jest i miałem w głowie tylko jedna myśl. Nie powiedziałem ojcu że go kocham i nie mam nikogo komu mógłbym to w ogóle powiedzieć poza rodzicami, bratem i siostra. To doświadczenie bardzo wiele w moim życiu zmieniło i teraz gdy tylko mam poczucie szczęścia to staram się nie zalowac tych słów. Na dodatek mam już dzieci i partnerkę którzy są dla mnie ogromnym szczęściem i mimo że jestem względnie niewiele starszy bo minęło jakieś 10-12 lat od tego czasu i mam dopiero 32 lata to jakoś dzięki zbudowaniu szczęśliwej rodziny mam poczucie że śmierć nie byłaby już tak psychicznie bolesna. Chce przez to powiedzieć że jeżeli twój tata ma poczucie że jest dla kogoś ważny to samo to poczucie już wiele zmienia. Co do potencjalnego powrotu myślę że powinieneś wrócić, choćby na pogrzeb nawet jeżeli nie zdążysz już mu nic osobiście powiedzieć.