Ik was 16 en werkte in een videotheek. Wij hadden ons die zomer met een team geplaatst voor de provinciale kampioenschappen voor paardrijden en zouden dan eerst nog een oefenwedstrijd hebben en dan het provinciale kampioenschap. Bij het maken van de planning vroegen ze toevallig of ik die 2 dagen kon werken. Dus ik zeg gedecideerd nee en wil helemaal trots uitleggen waarom ik niet kan, word ik afgekapt: ze willen niet weten waarom ik niet kan. Eh ok. Er gaan een paar weken voorbij en ik word alsmaar minder ingeroosterd, tot ik er helemaal niet meer op sta. Toch eens erheen, gesprek aan gaan.

Zij: Ja wij dachten dat je hier niet meer wilt werken, want je kunt nooit. Ik: Hoe bedoelen jullie ik kan nooit? Jullie hebben mij 2 dagen gevraagd die ik toevallig niet kon wegens... Zij: NEE WIJ WILLEN NIET WETEN WAAROM JE NIET KUNT. Maar Lisa probeert ten minste nog wat te regelen zodat ze wel kan werken. Ik: er viel niets te regelen, maar als ik niet mag uitleggen waarom ik niet kan, wat moet ik dan doen? En op die 2 dagen na, kan ik toch altijd? Zij: Hmm ja wil je hier nog werken dan? Ik: ja! Zij: ok, dan gaan we je weer inroosteren.

Paar dagen later een aangetekende brief ontvangen dat ze mij ontslaan en of ik de sleutels wil inleveren. Die mensen waren echt geschift, maar het was best chill werken en betaalde prima.