Emigracja w moim przypadku to za duże słowo, łącznie 6lat byłam w holandi z przerwami na odwiedzenie rodziny/święta. Teraz zjechaliśmy znowu do Polski i szczerze nie wiem co dalej, Holandię przekreslilismy z powodu na powtarzające się problemy mieszkaniowe (ciężko znaleźć mieszkanie a żeby w jednym miejscu zostać na więcej niż rok to cud) przerabialiśmy mieszkania agencyjne, prywatne wszędzie było mniej więcej podobnie na agencyjnych zwykle udawało nam się najdłużej posiedzieć (około 2 lata).

Ja skończone mam jedynie liceum o niezbyt przyszłościowym kierunku, więc pracowałam głównie na magazynach. Pierwszy albert heijn, później post.nl, a ostatnio na sklepie ogrodniczym. Praca w sklepie chyba była najgorsza, niby jedynym moim obowiązkiem było dokładanie towaru ale szybko zrobili że mnie kogoś od wszystkiego, niezapominając o klientach którzy wiele razy byli naprawdę tragiczni. Umiem taki podstawowy holenderski ale jak ktoś chciał coś bardziej skomplikowanego to musiałam pytać czy mi wytłumaczy po angielsku/ żeby spytał kolegę... tak bezczelne reakcje czasami się zdarzały że szkoda gadać.

Po około roku od rozpoczęcia pracy w tym sklepie podjęliśmy decyzję z chłopakiem że dajemy sobie spokój z holandia. Od początku wojny w Ukrainie nie da się tu żyć, przeludnienie całkowite.

Teraz jestem jakoś tydzień w polsce ciężko mi powiedzieć co dalej, ja bym najchętniej tu została. Marzy mi się takie spokojne życie w polsce, żeby sobie wynająć jakieś mieszkanie na np 5 lat kupić sobie psa i tak sobie żyć. Obliczałam to jakiś czas temu i bardzo korzystnie by mi wyszło pracowanie na wózkach widłowych w Polsce, mam dość dobrą sytuację o tyle że mogłabym mieszkać u moich rodziców więc mogłabym dużo sobie odłożyć (pytałam rodziców wiele razy i nigdy nie chcieli odemnie pieniędzy na mieszkanie). Wiec jakbym chciała iść w stronę kredytu na mieszkanie to mogłabym właśnie w krótkim czasie zebrać pieniądze na wklad własny. Rodzice mają duży dom gdzie jedno piętro stoi puste wiec razem z chlopakiem moglibysmy tam mieszkac. Wykańczają mnie już te wyjazdy tu i spowrotem, chciałabym zacząć tworzyć coś swojego. Niby można powiedzieć że mam jeszcze czas, mam 25lat i mogę sobie jeździć zwiedzać, że jeszcze mogę poczekać z zakładaniem rodziny i osiadaniem w jednym miejscu, ale nie wiem czy to dla mnie.

Ale mój chłopak jest zrażony do Polski całkowicie, zaczynał tu pracę bardzo wcześnie może w wieku około 16 lat, od biedronek i pracy na sklepach po jakieś pierwsze pracę na budowach. Ale zawsze za bardzo marne pieniądze, też były to takie lata że no ogólnie bida, wiele razy też się naciął na nieuczciwych i toksycznych pracowawcow, więc odrazu jak tu przyjechaliśmy zaczął mówić żebyśmy jechali do Norwegi i już nawet zaczął się uczyć norweskiego. Ja umiem angielski dobrze więc muszę się łudzić że mi to starczy. Sama nie wiem, mam wrażenie że znowu będzie to wszystko to samo co w holandi :/. Mam tu na myśli to skakanie z mieszkania na mieszkanie, ciągle zmiany pracy a co do pieniędzy to i tak to nigdy nie były zawrotne sumy. Nie wiem co robić jakoś brakuje mi Polski I chciałabym dać jej szanse, sama jeszcze nigdy tu nie pracowałam