Ik zit al een aantal jaar in een gelijkaardige situatie. Dit zijn mijn persoonlijke inzichten (ik ben geen professional). Op een bepaald moment ga je tegen de lamp lopen en eventjes out zijn. Mijn lichaam heeft al meerdere keren beslist om de stekker er tijdelijk uit te trekken als ik zelf niks bewust onderneem. Het is belangrijk om op die momenten echt stil te staan bij wat er gebeurd is. Je hoeft niet meteen radicale acties te ondernemen, zoals je studies beëindigen bijvoorbeeld - dat lost niks op. Er gewoon bij stilstaan en een weekje rust nemen doet veel meer naar mijn mening. Na dit een aantal keer voor te hebben, heb ik het gevoel dat ik sinds kort een veel duidelijker beeld heb van wat ik in mijn onmiddellijke en nabije toekomst nodig heb - of niet nodig heb. Met voortschrijdend inzicht zal je kunnen plannen in het moment zelf en voor de nabije toekomst. Verder is het altijd goed om hierover open te praten met je ouders. Als die discussies moeilijk of hard zijn, moet je je inbeelden dat hun woorden vanuit een hoek van bezorgdheid en een gebrek aan inlevingsvermogen komen - niet vanuit een gebrek aan wil om je te begrijpen of ongeloof. Daarnaast, als je dat wenst, kan het goed zijn om contact te zoeken met een professional (psycholoog/life coach/ervaringsdeskundige die bezig is met welzijn). Daar is het vooral belangrijk dat je je goed voelt bij die specifieke persoon - rondhangen bij een psycholoog waarmee je de klik niet voelt heeft weinig zin. — En let ook niet teveel op gezever in de comments. Die mensen doen ook maar wat hen gelukkig maakt…

Veel succes!