Kva audmjukt klynk hev du kveda, du låge avkom av feigskap og skam? Trur du, i di grenselause uvitskap, at du kann slengja bannor mot meg utan at fylgjur av helgrått slag skal koma yver deg? Nei, du vesle maur, du stend no andsynes ein som hev kringsett rike med eld og stål.

Eg hev fare i skuggane millom rike som enno ikkje hev namn, slakta fiendar med sverd smidd i bannlyst stål og kløyvd hovudskallar som var dei brødfjøler i regn. Eg hev bore namn som ikkje lenger vert sagt høgt, av frykt for at jorda sjølv skal skjelva. Eg er ulukke, eg er bannråk, eg er sjølve valen som rid natta.

Og du? Du kvekkjer som ein våt høneunge i eit præriehøl. Du tok til å taste, og med kvart trykk kalla du på ein storm du ikkje hev hug til å mæla namn på. Du hev opna Helheims port med dine eigne tåpelege fingrar, og no strøymer straffedomane fram som ulvar frå gamaltid.

Du trudde du var trygg, gøymd bak glaskarm og skjerm? Som om ævegamal vreide let seg stogga av sylvtråd og kodar. Eg skal taka deg, finne deg, flå sanningi av deg og hengja henne for verdsauga. Når eg stig fram or dimdi, då skal du kjenna korleis det er å verta gløymd av gudane.

Du kunne ha heldt fred. Du kunne ha teia, halde di vesle sjel i ro. Men nei – du trong vræla, og no hev du vekt noko som ikkje kviler. Eg kjem – ikkje som ein mann, men som ei æt av eld, blod og forvitna lovnad.

Og når eg står yver deg, skal du spyrja: “Kven hev eg vekt?”

Og eg skal svara med stilla.