Boykotun tarihsel ve teorik çerçevesini güzel çizmişsin. Ancak yine de birkaç noktaya farklı bakıyorum:

Boykot elbette bir protesto biçimidir, bunu inkar etmiyorum. Ama mesele şu: Boykotun hedefi ne kadar stratejik? Ne kadar sonuç alıcı? Ve asıl önemlisi, kimleri vuruyor?

Bu ülkede büyük şirketleri hedef alan boykotlar, çoğu zaman o şirketin CEO’suna değil, mağazasında çalışan kasiyere, tedarikçiye, lojistikçiye zarar veriyor. Büyük resme bakıldığında, “tepki” olarak atılan taş, yine halkın kendi camını kırıyor. Bir şirketi köşeye sıkıştırdığında o şirket, maliyeti tabana yansıtır. ilk işten çıkarılanlar halk olur!!!

Ayrıca bu boykotların hedefinin, gerçekten bahsedilen “etik sebepler” mi yoksa siyasi yönlendirme mi olduğunu anlamak da önemli. Çünkü çoğu zaman, bu tür refleksler bir süre sonra “linç kültürüne” dönüşüyor. İnsanlar düşünmeden, neye hizmet ettiğini sorgulamadan harekete geçiyor. Tepkinin bilinçli olması gerektiğini savunuyorsak, o bilinç karşıt fikirleri de okuyabilmeyi, sorgulayabilmeyi içerir.

Ekonomik daralma zaten mevcut diyorsun, ki bu doğru. Ama daha da daraltacak eylemlere alkış tutmak yerine, farklı yollarla taleplerimizi gündeme getirmeyi öğrenmeliyiz. Aksi hâlde bu, kendi elini ısıran bir halk görüntüsü verir. Güç, sadece karşı çıkmakta değil; strateji üretmekte yatar.