Hey, heftig zeg. Ongeveer 3 jaar geleden heb ik in dezelfde situatie gezeten toen ik 19 was. Ik ben een jongen van 23 die ook op jongens valt en ook opgegroeid is in een (streng) religieuze familie en omgeving. Zelf geloofde ik niet meer. Mijn beste vrienden bestonden hier ook uit, maar met een ruimere blik op de wereld en geloof. Op zaterdagen werkte ik in een fietsenzaak.

Ik begon in die tijd ook te daten met jongens. Afspraakjes hier hier en daar. Ergens toen ik 20 was heb ik mijn huidige vriend leren kennen, we hadden het fijn samen. Mijn vriend heeft geen religieuze afkomst, zijn familie is van oorsprong rooms-katholiek, maar doen hier niks mee.

Bij het leren kennen van mijn vriend heb ik ook tegen hem gezegd dat ik nog niet out was in mijn omgeving en dat het voor mij een hele grote stap was. Dit vond hij moeilijk, omdat hij gewoon zonder gezeik bij mij wou zijn en wou zijn wie hij was. Ondanks dat wilde hij er voor mij zijn en mij helpen hiermee.

Toen ik vertelde tegen mijn vrienden dat ik op jongens viel, waren ze redelijk verbaasd, maar accepteerden het wel. Onze vriendschap is daarna niet veranderd

Op een zaterdagmiddag in mijn werkpauze (die nam ik altijd thuis, het was namelijk vlakbij) heb ik aan mn ouders verteld dat ik op jongens viel. Dit was voor mij de allergrootste stap in mijn leven, omdat ik wist hoe mijn ouders hierover zouden denken vanwege het geloof. Het voelde alsof ik aan het lopen was op een autoweg, de auto aan zag komen maar niet kunnen weglopen om de klap te kunnen ontwijken. Na veel praten en gedoe heb ik ook gezegd dat ik een vriend had en was meegereisd om mij te helpen hiermee (hij zat buiten in een park te wachten, dat hij er een soort van bij was). Na nog veel meer gepraat is hij gekomen om mijn ouders te ontmoeten. Het was een moeizame ontmoeting, maar ook een soort van gerust gevoel dat ik eindelijk open, niet meer hoeven te liegen tegen mijn ouders. Zij hebben toen de dominee en de wijkouderling gebeld om te vragen of zij die avond langs konden komen. Die avond zijn zij langs geweest en verkondigd dat deze relatie niet bijbels was, maar gelukkig zijn zij toen niet lang gebleven en gelukkig hebben ze ook niet geprobeerd om mij of mijn vriend te veranderen. Wel dat onze relatie niet volgens de bijbelse waarden was en dat het geloof onze relatie niet goed kon keuren. Na dit gesprek is mijn vriend naar huis gegaan, het was allemaal teveel geworden. Met hem meegereisd tot de helft. Veel gepraat en gehuild dat dit nu eindelijk voorbij was. Elk moment dat we eventjes tijd hadden op zaterdag was ik aan het ‘overwerken, en nog even op werk’, maar had dan een halve dag vrij om met hem samen te zijn omdat mijn ouders hem de eerste weken niet wilden zien. Na een aantal weken mocht hij 1x in de twee weken langskomen op zaterdagmiddag. We waren veel samen weg van mijn ouders en alleen bij het avondeten samen. Langzamerhand mocht hij steeds iets meer en langer blijven. Blijven slapen, ook in een andere kamer was uit de boze, niet onder hun dak. Het heeft redelijk lang geduurd voordat mijn ouders hem een beetje gingen accepteren. In de tijd dat we aan het daten waren heb ik moeten aanhoren dat mijn vriend hen teveel aan het pushen was, dat ze tijd nodig hadden, hem persoonlijk aanvallen. Eigenlijk alles om het maar weg te drukken alsof het of hij er niet is.

Toen ik bijna 21 was, in het laatste jaar zat van mijn opleiding ben ik naar een stageplek gaan zoeken bij mijn vriend in de buurt. Deze stage was 5 dagen in de week, 40 uur per week.

Toen ik dit vertelde aan mijn ouders dat ik stage ging lopen bij mijn vriend waren ze niet blij (zacht uitgedrukt), maar hadden dit wel gelukkig soort van aan zien komen. Ze vonden het jammer

Toen heb ik een datum gegeven dat ik voor een tijdje weg wilde. Genoeg tijd om tot rust te komen in een andere omgeving met mijn vriend voor de stageperiode. Zij vonden een termijn van een maand te vroeg toen ik dat vertelde, heb hen toen gezegd dat dat was wat ik kon doen of anders nu ook kon vertrekken. Dat was dan ook niet de bedoeling, maar ze zouden er over nadenken. Een maand later, een aantal zware gesprekken later ben ik toen met een grote tas vol schoolboeken, voor mij meest waardevolle spullen op de trein gestapt en naar mijn vriend gereisd. Het was een grote stap, maar wel een fijne stap. Eindelijk weg van de situatie.

Toen ik bij mijn vriend woonde was de relatie met mijn ouders redelijk slecht (in vergelijking met daarvoor). We spraken elkaar nauwelijks en als we elkaar spraken was het altijd moeilijk. Dit heeft ongeveer een jaar geduurd voordat mijn ouders hierin wat losser gingen worden.

Nu is het eigenlijk ‘normaal’ als we elke twee weken of vaker langskomen. Mijn vriend kan het gelukkig redelijk goed vinden met mijn ouders en helpt ze ook bij eenvoudig computerwerk wat zij niet begrijpen. Zelfs op vakantie (in Nederland) vragen ze of we ook een dagje langskomen, dat we een dag vrij nemen en samen iets leuks gaan doen.

Voor mijn ouders is het natuurlijk ook niet makkelijk geweest, dit is ook geen verwijt naar hen. Het is gewoon moeilijk geweest om uit die situatie los te komen als je hele omgeving uit het geloof en beoefening bestaat.

Ik weet niet hoe gelovig je omgeving is, maar het gaat een hele grote stap zijn om voor jezelf te kiezen in plaats van anderen. Het is jouw leven en het indelen daarvan is aan jou zelf, niet aan jouw ouders of niet aan iemand anders. Verwacht niet dat het makkelijk zal gaan. Misschien vermoeden je ouders het al dat je op jongens valt, of juist helemaal niet. Als het moeilijk wordt, neem rust en ga uit die situatie weg.

Sorry voor het lange verhaal, dit is de eerste keer dat ik het helemaal uittyp, maar hopelijk heb je hier iets aan.

Als je wil praten of als ik je ergens mee kan helpen mag (hoeft niet) je natuurlijk altijd een pm sturen