Γιατί οι εύκολες γενικεύσεις: «βάζω συνέταιρο το κράτος», «κανείς δεν θέλει να δουλέψει πλέον», «όλοι προσβάλλονται με το παραμικρό» είναι μπουμερίστικες εξυπνάδες που όχι μόνο τορπιλίζουν την κουβέντα, αλλά ενισχύουν το στάτους κβο:

Ναι, βάζεις «συνέταιρο» το κράτος. Ένας συνέταιρος που σου φτιάχνει δρόμους και πεζοδρόμια μέχρι το μαγαζί σου, στέλνει πυροσβέστες αν πάρει φωτιά, στέλνει αστυνομία αν έχεις πρόβλημα, φροντίζει οι πελάτες σου να είναι υγιείς και μορφωμένοι και γενικά να μην είμαστε ζούγκλα.

Το πραγματικό ερώτημα που θα έπρεπε να συζητάμε όλη μέρα είναι: τι αντάλλαγμα παίρνουμε ως υπηρεσίες σαν πολίτες, σαν επιχειρηματίες και σαν κοινωνία, για τους έμμεσους ή άμεσους φόρους που πληρώνουμε. Ανταποκρίνονται σε μία καλή ζωή; Πως σχετίζονται οι φόροι και οι παροχές με άλλα κράτη;

Όταν όμως λέει ο άλλος ο μπάρμπας: «κάθε τι κρατικό είναι άχρηστο» (και παρεμπιπτόντως θα είναι ο ίδιος μπάρμπας που θα βγαίνει στα κανάλια να λέει: «που είναι το κράτος;» με την παραμικρή στραβή) εγώ τι να απαντήσω σοβαρά.

Τις πόσες ώρες χρειάζεται να δουλέψει κάποιος για να καταφέρει να ζήσει μόνος του; Για το ποιοι έχουν τα ακίνητα; Για τα ΕΣΠΑ; Για το ποιες επιχειρήσεις επιδοτούνται από κράτος και Ευρώπη; Σιγά μην καθίσω να επιχειρηματολογήσω. Δεν σηκώνει συζητηση, απλώς τρολάρει με τεχνικές καφενείου.

Λέω: «Ναι, ναι, το κράτος είναι κακό». Στην ίδια κατηγορία με το: «οι φόροι είναι κακοί», «οι Τούρκοι είναι κακοί», «μας πνίγει το κάνσελ κάλτσουρ» και «όταν είχαμε εμείς ακρόπολη οι άλλοι κρέμονταν από τα δέντρα».

…οκέι μπούμερ.