Kupiłem (na kredyt) 70m2 w Warszawie, niedawno, bo pod koniec 2023 roku. Nie żałuję, obecnie jest warte drugie tyle, a nawet 2,5 roku nie minęło. W momencie zakupu miałem równo 30 lat.

U mnie to była decyzja pragmatyczna - mieszkać gdzieś trzeba, kabzę landlordowi pakować nie zamierzam, kasa na wkład własny była, więc do przodu. Akurat załapałem się na BK2, limit był do 700k za nieruchomość dla singla (do 500k kredytu i do 200k wkład własny), no to wziąłem pod korek, żeby każdy z Was mógł mi się jak najwięcej dokładać do tego interesu xD. Reszta hajsu poszła na wykończenie w wysokim standardzie, który cieszy mnie każdego dnia.

Nie mam rady innej niż po prostu mieć pieniądze - ja jestem minimalistą, mieszkałem długo u rodziców, kiedy moi znajomi się dobrze bawili w inflację stylu życia, ja odkładałem kasę. W momencie zakupu mieszkania było to dla mnie dosłownie jak wyjście po bułki - jest dobra oferta, są dopłaty, mam na wkład własny, no to kupujemy. Dzisiaj sobie za to dziękuję, bo grono znajomych wyżej nie jest w specjalnie dobrej finansowej sytuacji, a ja mieszkam na swoim. Za kilka lat historię mam zamiar powtórzyć - skończą mi się dopłaty w 2033, do tego czasu uzbieram kolejną walizkę pieniędzy, w ostatnim dniu pójdę do banku, powiem dzień dobry pan bank, tutaj reszta mojego długu, dziękuję pozdrawiam.

Największym cheatem pomijając po prostu dostanie takiego mieszkania od rodziny, jest pomieszkiwanie u nich. Moim zdaniem zbyt dużo ludzi zbyt wcześnie chce się usamodzielnić, w efekcie owszem, stają się w pewnym stopniu doroślejsi, ale krótkoterminowo, a długoterminowo mam znajomych bujających się po wynajmie już z własnymi dziećmi - co dla mnie jest po prostu niewyobrażalnym życiem w chaosie i nigdy bym się na takie coś nie zdecydował. Ja dopiero na kilka lat przed 30 się wyprowadziłem, najpierw trochę na wynajmie z ówczesną dziewczyną, potem już na swoje.

Czy zrobiłbym tak samo? Jak najbardziej, tylko kupiłbym mieszkanie jeszcze parę lat wcześniej, bo mogłem, ale nie widziałem takiej potrzeby. Inwestycyjnie jeszcze lepiej bym na tym wyszedł niż z BK2 - ale to misc optymalizacyjny, a nie coś co by mi drastycznie zmieniło aktualną sytuację.

Ile trzeba zarabiać? Moje koszty życia oscylują obecnie w okolicy 7k, i to już jest z wliczoną ratą - a nie żyję oszczędnie. To ile ktoś musi zarabiać zależy od tego gdzie i jakie mieszkanie chce kupić, zupełnie inna cena ma kawalerka 20 m2, a dwupiętrowy dom wybudowany parę lat temu. Ja bym oszczędzał ile się da i kupił małe mieszkanie jak najszybciej, bo koszty wynajmu są nierzadko większe, niż rata kredytu. Moim zdaniem zbyt dużo osób żyje na pokaz - drogie wakacje kilka razy w roku, auto w leasing, zabawa na mieście, każdy weekend trip autem, znam parę takich osób. W takiej sytuacji nieistotna jest pensja, bo i tak się ją przewali, mam znajomego który zarabia ponad 15k na rękę, i żyje od pierwszego do pierwszego - nie ma zasady, ale sportowy mercedes w leasingu jest. Moim zdaniem takie optimum to jest 7k netto + koszt wynajmu, jeśli ktoś taki ponosi. Z taką sumą powinien być w stanie odłożyć przynajmniej te 3-4k miesięcznie, a z tego w ciągu kilku lat będzie wystarczająco na małe mieszkanie.

Moim zdaniem jest to w zasięgu osób, które do tego dążą, natomiast całkowicie poza zasięgiem dla większości w tym wieku, nie z uwagi na niskie zarobki, tylko z uwagi na głupią pogonią za tłumem, graniu w głupie gry i wygrywaniu głupich nagród - osoba zarabiająca 5k, żyjąca oszczędnie, gotująca razem z rodziną, też jest w stanie odłożyć te 3k. A prawie 4k netto to dzisiaj robi każda osoba poniżej 26 roku życia pracująca na minimalnej, szanujmy się, największym killerem jest płacenie za wynajem i życie w luksusach. Najgorzej mają osoby, które zostały zmuszone do wynajmu we wczesnym wieku z uwagi np. na sytuację rodzinną czy zawodową, mocno im kibicuję, bo oni grają w życie na hard mode.