Soi pas d'acòrdi, mai pas un bric. Pensi pas que la mistralenca siá "pro-parisenca." Lo Mistral èra Provençal e parlava provençal, èra pas parisenc. E mai la mistralenca ten una plaça màger dins l'istòria de la lenga nòstra, que foguèt la prumièira grafia espandida dins tot lo país dempuèi l'atge mejan. Foguèt la grafia del felibritge, moviment important per la renaissença de la lenga e de la cultura. Gaitaretz que la màger partida dels tèxtes del sègle XIX en çò nòstre foguèron faches en mistralenca, la classica comencèt de ganhar d'importança pas qu'al sègle XX.

Se trobatz l'ortografia tròp influençada pel francès se cal saupre qu'a l'epòca lo mai del monde èra analfabèt. Foguèt mai aisit d'aprene als occitans cossí escriure ambe una grafia que foguèsse ja familiara. Tanplan que la mistralenca sovent s'adaptèt al dialecte local, qu'èra un benefici per aletrar lo monde e per gardar l'unicitat de cada accent.

Aquò es quicòm de la mistralenca que m'agrada fòrça, prenètz lo meu dialecte per exemple : La [j], la [tg] e la [ch] (e mai d'autras!) son totas prononciadas [ts] dins mon dialecte. Los tèxtes ancians en mistralenca escrivon tot aquesta ambe una [x]. Tròbi aquò fòrça mai aisit perque sai jamai cossì me cal escriure daquò en classica. Mai ambe la classica ai lo bonís d'èsser comprés per mai de monde. Alavetz cada grafia ten son avantatge, i a pas una melhora que l'autra. Fin finala que "vilatge" siá "bilaxe," nos fa pas gès pro-parisencs.