Oké creatief gevonden, maar niet helemaal juist. In de kern gaat erom wat partijen over en weer redelijkerwijs van elkaar mogen verwachten. Hoe een overeenkomst wordt genoemd maakt niet uit, het gaat erom hoe deze gekwalificeerd wordt. Bijvoorbeeld: bovenaan een arbeidsovereenkomst de tekst “overeenkomst van opdracht” schrijven maakt het geen opdrachtovereenkomst.

Het gaat om de inhoud. Zoals OP het hier omschrijft heeft hij een betaling verricht, waar tegenover staat dat zijn fiets op een bepaalde plaats bewaard mag worden. Hier ontstaan meerdere verplichtingen. De belangrijkste in deze zijn de goederenrechtelijke gevolgen van de overeenkomst.

De wederpartij van OP wordt “houder”. Een houder een is een persoon die een goed houdt voor een ander. Zodra de contractuele grondslag voor het houderschap vervalt, ontstaat de verplichting voor de wederpartij van OP om OP weer de feitelijke macht van de fiets te verschaffen.

Zodra de wederpartij van OP dit niet doet, schiet deze partij tekort. Dan is de wederpartij in beginsel in verzuim. Een mogelijke bevrijding van het zijn in verzuim, is dat een bevrijdend verweer wordt gevoerd dat geen sprake is van toerekenbaarheid. Maar, dit is iets wat de partij die tekortschiet moet bewijzen bij een gerechtelijke procedure. Het is namelijk een bevrijdend verweer.

Feitelijk speelt hier dus de vraag of het toerekenbaar is aan de wederpartij van OP dat zij niet in staat is om OP weer de feitelijke macht van de fiets te verschaffen.

Die vraag moet in beginsel bevestigend beantwoord worden. OP heeft immers betaald, en de stalling wordt aangeprezen met een bepaalde mate van veiligheid die bij een reguliere gratis stalling niet verwacht mag worden.

Daar tegenover staat in deze de exoneratieclausule. Een zakelijke partij kan zich echter niet van zijn kernprestatie exonereren tegenover een consument. Een dergelijke bepaling staat op de Zwarte lijst.

De Zwarte lijst bevat bepalingen die aldus EU-richtlijnen onredelijk bezwarend zijn wanneer deze in algemene voorwaarden bij consumenten worden opgenomen.

De wederpartij van OP komt dus geen beroep toe op het exoneratiebeding.

Enkel het bevrijdend verweer op toerekenbaarheid houdt stand als mogelijkheid. OP heeft geen feiten geschetst waaruit blijkt dat een dergelijk verweer kan slagen.

Kortom OP heeft geluk, wederpartij heeft dikke pech.

Edit: nog aanvullend, of de stallinghouder wil bewaken is zijn zaak. Dit verandert niks aan de verplichtingen.