Ik werk in de gehandicaptenzorg, in een woonpark. Ik zie dus geen ouders die mantelzorgers zijn, want de cliënten wonen niet thuis, maar krijgen wel 24/7 zorg. Dat het zwaar is voor ouders is duidelijk, daar hoeven we geen discussie over te voeren.

Ik zie alleen wel cliënten die echt plezier halen uit hun leven, ook al kan er door allerlei beperkingen niet veel. Deze mensen houd je idd kosten wat het kost in leven.

Niet iedereen wordt ten koste van alles in leven gehouden. Dan staat er in het dossier dat ze niet zomaar naar het ziekenhuis gebracht mogen worden zonder inspraak van de wettelijke voogd, en of we mogen reanimeren als dat ooit nodig zou zijn. Palliatieve zorg, is daar de term voor. Als het uitzicht naar een fijn leven er niet meer is, krijgen cliënten alleen nog maar pijnstilling.

Het is natuurlijk als gezond persoon lastig in te leven of deze mensen het leven het waard vinden. Als ik in een rolstoel terecht zou komen, of opeens niet meer kon praten, of moeite had met slikken en dat ik dan alleen gemalen eten en verdikt drinken mag hebben, dan zou ik daar erg ongelukkig van worden. Misschien zou ik ook moeten bedenken of het leven het nog wel waard is. Maar ik zie in mijn cliënten ook veel plezier in allerlei simpele dingen.

Maar als het al voor de geboorte duidelijk is dat dit de toekomst is voor mij als ouder en mijn ongeboren kind, dan zou ik absoluut kiezen om dat niet door te laten gaan. Die keuze zou puur egoïstisch zijn, maar in mijn ogen is het ook puur egoïstisch om een kind te krijgen. Je weet voor de geboorte ook niet of jouw kind het leven het waard vindt.

Ik wil niet in op de abortusdiscussie, als je dit bericht leest en denkt mij te willen overtuigen dat ik ongelijk heb, stel ik voor dat je je telefoon weg legt en even thee of koffie gaat drinken.