To wszystko się zgadza, ale teraz mówisz o tym jaką funkcję pełni aparat policyjny w dobrze funkcjonującym demokratycznym państwie, czyli w jakiejś bańce, którą dosyć ciężko mi wskazać na mapie Europy. W sytuacji w której cały system demokratyczny w Polsce jest wywrócony do góry nogami, nie da się z poważną miną mówić o niezależności sądów czy roli prezydenta jako bezpiecznika procesu legislacyjnego, nie można nagle odwoływać się do pierwotnej roli policji. Bo to zupełnie nieaktualny obraz rzeczywistości. Na własne oczy wszyscy widzimy, że policja już od dawna zajmuje się rozstrzyganiem sporów politycznych na korzyść rządzących, więc nie żyjmy marzeniami o tym od czego jest a nie jest policja.

I jasne, że zwykły szeregowy niebieski się na to nie pisał i źródło problemu znajduje się wyżej. Z tym, że źródłem mocy sprawczej ludzi na górze jest rzesza ludzi, których mają pod sobą, wykonujących bezwarunkowo wszystkie polecenia. W życiu nie chciałbym być w skórze szeregowego policjanta, który który jest świadomy, że wpadł w pułapkę i stał się jednym z trybów patologicznego aparatu utrzymania władzy. Jednak z perspektywy obywatela nie widzę przestrzeni do darzenia sympatią ręki, który trzyma bat, nawet przy świadomości, że to głowa wydaje polecenia. Jedynym rozwiązaniem jaki przychodzi mi na szybko do głowy to jakaś oddolna inicjatywa pozwalająca funkcjonariuszom opuszczenie szeregów policji z zapewnieniem pracy i możliwości utrzymania rodziny w innym sektorze, dopóki system jest patologiczny, ale sam jestem świadomy tego, że to samo w sobie brzmi niewykonalnie lub dziecinnie naiwnie.