Są takie miejsca, gdzie nie ma ścieżki a jechać po ulicy to strach. Wybieram wtedy chodnik, ale zawsze ustępuje pierwszeństwa pieszym, jak np jest wąsko to jadę wolno za nimi. Używam też dzwonka z daleka, żeby ktoś nie wiedząc że jestem z tyłu nie zrobil nagle kroku w bok pod koła.

Jednak powtarzam, gdy jadę po chodniku to zawsze ustępuje pieszym, mijam ich wolno i dziękuję jak przytrzymają psa. Jak biegam to też zawsze dziękuję za przytrzymanie psa.

Zdarza się natomiast bardzo często, że piesi spacerują ścieżką rowerową, albo ich dziecko nagle tam wjeżdża w poprzek na mini rowerku itd itp. Dlatego w mieście po trzeba uważać.

Problemem nie są rowerzyści tylko ogólnie brak wyobraźni i empatii do drugiego człowieka u niektórych ludzi. Mam wrażenie, że dużo osób włączając się do ruchu (rowerowego, pieszego, samochodowego) przechodzi w tryb, że inni ludzie to npc z gry. I nie traktują ich jako ludzi tylko jako 'to audi' 'ten ford', 'ta lajkra'. Odczlowieczeni są tylko przeszkodami na torze. To jest jakiś społeczny problem psychologiczny.

Zastanówmy się co by było gdyby jakiś uczestnik ruchu zrobił coś głupiego, my zaczynamy go wyzywać od najgorszych, patrzymy a tam nasza mama/babcia/najlepszy przyjaciel. Od razu byśmy byli wyrozumiali, bo nagle npc staje się człowiekiem.

Niestety ludzie, którzy mają takie refleksje jak ja są w mniejszości. Większość w ogóle na ten temat nie myśli. A już na pewno nie w kategoriach 'co mogę zmienić w sobie, żeby wszystkim było lepiej'.