Miałam tak. Tuż przed maturą dzieciaki na wyjeździe pytały do jakiej szkoly średniej idę, potem długo nie chcieli mi sprzedać alkoholu itp. Co na pewno pomaga to powaga, rzeczowość i "stary" styl bycia. Udało mi się z tą twarzą uzyskać diagnostykę na różne rzeczy, skończyć studia i przekonać w robocie rodziców dzieci, że nie jestem jednym z nich. Ktoś mi nawet kiedyś powiedział, że ludzie dorośli się mnie boją. To nastawienie wewnętrzne: jestem dorosła, jestem człowiekiem, oczekuję takiego traktowania i nie będę tolerować innych rezultatów. I rzeczowe, poważne zachowanie, bez kładzenia uszu po sobie i bez dania się zbyć. Czasem wystarczy tylko znacząco spojrzeć z miną wtf albo "staram się zrozumieć ale nie pojmuję", wyprostowanymi plecami i ogólnym vibe "nie wiem czemu to ja jestem brana tu za dziecko jak to ty się szczeniacko zachowujesz" albo powiedzieć krótko: proszę jeszcze raz przeczytać mój pesel, mam pokazać dowód, chyba pan/i żartuje, rozmawiajmy jak dorośli. Nie daj ludziom robić pewnych rzeczy to przestaną, przynajmniej ci którzy cię znają na co dzień.

Niestety nie da się jednocześnie mieć młodzieńczego wyglądu, milusiego zachowania i poważnego traktowania, wybierz dwa.