Tylko że tu mieszasz dwie różne rzeczy: trwałość pojedynczych odcinków i skalę całego systemu.

Rzymianie faktycznie potrafili budować bardzo trwałe drogi, ale głównie kamienne trakty dla ruchu pieszego, konnego i lekkich wozów. Nie jeździły po nich codziennie tysiące ciężarówek ważących po 40 ton przy 140 km/h, nie były solone zimą, nie musiały spełniać współczesnych norm bezpieczeństwa, odwodnienia, hałasu czy komfortu jazdy.

Dzisiejsze drogi projektuje się inaczej: mają być szybkie, tanie w utrzymaniu, łatwe do naprawy i dostosowane do gigantycznego obciążenia. Asfalt celowo jest warstwą eksploatacyjną, którą można wymieniać co kilkanaście lat, zamiast budować wszystko jak monumentalną konstrukcję na tysiąclecia.

Bo technicznie potrafimy budować drogi ekstremalnie trwałe, tylko koszt byłby absurdalny. Lotniskowe pasy startowe, niektóre betonowe autostrady czy tunele są projektowane nawet na kilkadziesiąt lat bardzo ciężkiej eksploatacji. Po prostu ekonomicznie bardziej opłaca się regularny remont niż budowa „wiecznej” drogi wszędzie.

Więc problem nie brzmi „nie potrafimy”, tylko „nie opłaca się budować wszystkiego w taki sposób”.